Hayati
@_be_ce
553 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
"Çobanların da, tıpkı denizciler ve gezgin satıcılar gibi, kendilerini yeryüzünde başıboş dolaşmaktan vazgeçirtecek birinin yaşadığı bir kente uğrayabileceklerini biliyordu."
Reklam
"Annem, kentin akışına yetişemiyor, çok çalışmaktan yorgun düşüyordu. Çocukluğundan söz ederken, eskiden hayatın bu kadar hızlı değişmediğini söylüyordu. O zamanlar, diyordu, yenilikler yavaş gelirdi. Hayatımıza alıştıra alıştıra dahil olurdu. Yenilikler bizi heyecanlandırır, ama şaşırtmazdı. Ertesi gün neyle karşılaşacağımızı bilirdik. Şimdi öyle mi?Yenilikler süratle geliyor, yine aynı süratle gidiyor. Eskimeye olanak bulamadan hayatımızdan siliniyor. Ardında ne iz ne anı bırakıyor. Biz bir yeniliğe ayak uyduramadan, yerini bir diğeri alıyor. Oysa insanın bir sınırı var. Kaplumbağadan hızlı yürür, tavşandan yavaş koşarız. Zihnimizin ve duygularımızın da sınırı var. Geleneklerin önünde gider, yeniliklerin ardında kalırız. Bu dengeyi zorlayan değişim, içimizdeki teraziyi kırıyor. Yeni, eskinin devamı olamıyor, çünkü eski yok. Her şey atığa dönüşüyor. Süreklilik unutuluyor. Bağlanmak, değerini yitiriyor. Çöplükler gibi kalpler de atık doluyor. Bu hız annemi yoruyordu. Geceleri kederle uyuyor, gündüzleri hayallerle yaşıyordu."
Birbirlerini hiç tanımayan ama mecburen bir arada bulunan birkaç kişinin, birbirlerine hayatlarını ve hayallerini anlatmalarını konu ediyor İstanbul İstanbul. Ve her anlattıklarında konu bir şekilde mutlaka İstanbul'a da geliyor. Çünkü hem anlatılan hikayeler, hem hikayedeki kişiler biraz İstanbul'a benziyor.
Kendisini terk eden karısını çok özleyen Berber Kamo, çocuklukla gençlik arasında sıkışan Öğrenci Demirtay, her zaman umuttan bahseden Doktor ve kurduğu hayallere inanan Küheylan Dayı anlatıyor kitaptaki hikayeleri. Her bölüm birinin ağzından anlatılıyor ve her biri de hayatını anlatırken başka hikayeler de anlatarak konuyu zenginleştiriyor.
