Ömer Metebey
@_bocek_
Kendimi tanıtmamı istiyorsan tek diyebileceğim şu. Özle ilgilenmeyenler dünyasının bir kabuklusu, bir eklem bacaklısıyım. Sen bana sadece 'böcek' de. Olsun bitsin.
54 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Okçu'nun YoluFelsefe-Düşünce
Paolo Coelho bu kitabında, okurlarında, bir parça kişisel gelişim tadı bırakmak istemiş olmalı diye düşünüyorum. Tabi ki bunu sığ sulara hapsetmeyecek derecede usta bir kaleme sahip yazarlardan birisi olduğunu unutmamak gerek.
Yine de Simyacı kadar derinlikli bir yapı taşımayan Okcu'nun Yolu'nda, abartısız, sade bir anlatımı var.
Bir usta okçunun hayata bakışındaki zarafeti, kendi özel meziyetlerinden, evrensel hayat öğretilerine taşıyarak, anlatımını da gözle görülebilir katmanlar içerisinde destekleyerek bir yol çizmiş okurlara.
Her ne kadar; okumadığımızda, hayatımızda derin boşluklar bırakmayacak bir kitap olsa da; akıcılığı ve kolay okunabilirliğini de göz önünde bulundurup okuduğumuzda bir parça iz bırakacaktır.
Coelho belki de bu yüzden şöyle diyor Okçu'nun Yolu'nda;
"Su, istikametinin deniz olduğunu, er ya da geç oraya ulaşacağını bilir."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
En iyi dostlar ...İnsan ve Toplum
En iyi dostlar herkes gibi düşünmeyenlerdir.
...
İnsanlar başkalarını yargılarken bunu hep kendi sınırlamaları üzerinden yaparlar - üstelik üçüncü kişilerin görüşleri sıklıkla önyargılar ve korkularla doludur.
OblomovDüşünce
Tolstoy: "Oblomov'u dehşet içinde, tekrar ve tekrar okuyorum." diyor...
Rus toplumunun geçmiş dönemdeki yaşantısını resmettiğinden olsa gerek bunları söyleyen Tolstoy abimiz, eğer bilseydi, yaklaşık iki yüz yıl sonra da Oblomovların her coğrafyada var olduğunu, sanırım daha da büyük bir dehşete kapılırdı ..
Kitabı okuduktan sonra Gonçarov 'Bu kitabında neyi anlatır? sorusundan çok 'Kime anlatır?' sorusu bende hayat buldu. İlk sorunun cevabı basittir. Oblomov, bilinçli ama rahatsızlık duyulan bir tembelliği anlatır. Ikinci soru ise, cevabını vermekten hep kaçınılan kudretli bir gerçekliği içeriyor bence. Çünkü Gonçarov, hepimizin içindeki Oblomovlara anlatır. Ona kızmamızı ister belki. Ya da onu bu hale getiren uyuşturulmuş bir sisteme kızar belki.
Zira Oblomov'a, yaşadığı demografik ortamaonunla birlikte kendisine de kızmadan edemiyor insan. Fakat hak vermeden de edemiyor...
Işte bu ikilemdir ki bir başyapıt haline getiriyor bu kitabı.
Dönüp baktırıyor etrafa... Şaşırtıyor her defasında, Ne kadar çok Oblomov var bu dünyada ve Oblomovların yetiştirmeye çalıştıkları ya da Oblomovluğa ittikleri müstakbel Oblomovcuklara...
Uzun lafın kısası okunmaya değer..99
