Muhammed Batıhan
@_bthn1
Dîcleyim aşka akmışım...
Saat 3.12Yaşam
Saat 3.12... Genelde bu saatlerde insanlığın yarısından fazlası uykuda olur. Bende aynı şekil. Lakin insanın içini kemirince bir şeyler, uyuyamıyor. Benim ki uyuyamamaktan değil. Uyuyup bu saatte tekrar kalkıp uyuyamamak. Aylardır böyleyim. Belkide yıllar, belkide sadece günlerdir. Bilmiyorum... Beni bu hale getiren ne bilmiyorum. Hangi dert, sıkıntı bir insanı bu hale getirir. Bilmiyorum. Yalnızken neden ağladığımı, bir şarkı, bir söz, bir yol, bir gökyüzü manzarasının nasıl beni bu hallere soktuğunu anlamıyorum. Ben tek mi yaşıyorum bu duyguları yoksa başkaları da varmı? Saat yine 3.12. Yine uyanığım. Kalbim sıkışmış, nefes almakta zorluk çekiyorum. Beynim, kafamın içindekiler allak bullak. Başım dönüyor. Üstümü değiştirip dışarı attım kendimi. Hayatım boyunca ilk defa bu saatte dışarı çıktım. Sokak lambalarının loş ışıkları altında soğuktan titreyen ellerimle yakmaya çalıştığım sigaramı yaktım sonunda. Yürümeye başladım. Anıların çok olduğu yerlere yürüdüm. Van Gölünün kenarında yürümeye başlayalı 1 2 dakika olacak ki bir adam yaklaştı yanıma. Ve...
"Selamun aleyküm Genç" dedi. "Bu saate tek başına ne yapıyorsun buralarda."
Ve aleykümselam dayı dedim. Canım sıkıldı çıktım bi hava alayım dedim.
Yok genç dedi senin hava almaya çıktığın yok dedi. Senin derdin başka sen nefes alamıyorsun, sen kendi canını kendin sıkıyorsun dedi. Düşüncelere boğuyorsun kendini. Kendinden çok hayatındaki insanlara çok değer veriyorsun, onları mutlu edip kendini üzüyorsun. Sen kendi kendine mahcup kalmışsın dedi.
Bian bi sarsılma geldi. Sanki kurduğu her cümle bir darbe indiriyordu bedenime. Kendi kendime sayıklamaya başladım.
Sen sen sen nereden biliyorsun dayı diyebildim sadece. Gözleriyle bankı işaret etti. Oturdum yanıma oturdu. Elini iç cebine attı gümüş bir kutu çıkardı. Bu kutuları
