Maziyi yâda daldığım zaman,
Nasıl olur da bilmem ki bazan,
Hafızam durur, kaybolur yollar;
Ve sonra birden içime dolar,
Daire gibi genişler sükût,
Der: "İçimde kal, hepsini unut!"
Ah çekişimiz kaç sessiz çığlığımızı saklar ?
Gülsek de acı çeksek de koşa koşa kaçmaz mıyız kendi yalnızlığımıza ?
Yenilmişliklerimize sarılıp var olmaz mıyız hep ?
Peki ya şimdi..?
Niye bu güçsüzlük, bu pusulasızlık...
Kederimiz yolllara düştü, sancılı yürekler arıyor sanki..
#GeçmişinMisafiri