“ Yücelerden yücesin. Kimse bilmez nicesin. Güzel Tanrı! Nice cahiller seni gökte arar, yerde ister. Sen bizzat müminlerin gönlündesin. Daim duran Cabbar Tanrı! Baki kalan settar Tanrı! benim canımı alacaksan , sen al, Azrail’in almasına bırakma “
Bu Tanzimat tuzağına düşen, yalnız Türkler oldu. Türkler, dillerini gerçekten "üç dilin birleşiminden oluşan Osmanlıca" olduğuna inanarak, halk sözcükleriyle konuşmayı ve yazmayı bir gericilik saydılar.