Ateşe uzun süre bakınca, ateş de sana bakıyor Osman.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Pandeminin başında, neler olacağını hiç bilmediğimiz o panik döneminde, doktor bir arkadaşımı arayıp eczaneden hangi ilaçları stoklayayım diye sormuştum. "İlacı boş ver, tohum al bence" demişti. Bir bildiği vardır diye düşünüp sözünü dinlemiş, kendime küçük bir bahçe yapıp tohum ekmiştim. Gerçekten de o distopik günlerde, minik bahçem hayatta tutmuştu beni. Bu yıl da aynı formüle sığındım. Şimdilerde tam mevsimi, bol bol tohum ekiyorum. Bakma yine en iyisi tohum Osman.
Yavrularım her yere işemeye başladı. Hayatımın ılgıt ılgıt sidik koktuğu bir dönemindeyim. Sanki ben onların köpeğiymişim gibi sürekli peşlerinden koşturuyorum. Gece yatağa girdiğimde yorgunluktan uyumuyorum da düpedüz bayılıyorum. Beni beş çocukla yalnız bıraktın, boyun posun devrilsin Osman.
Talihsiz ayrılığımızın torunlarımızın geleceğini etkilemesini hiç istemiyorum. Medeni insanlarız neticede. Ayrıca çok iyi bir dede olacağını düşünüyorum. Hayatımda senin kadar kimseyi sevmedim demek gerçekçi olur mu bilmiyorum. Zaten kıyaslayabileceğim kimseyi de hatırlayamıyorum. Ama senin kadar istikrarla kimseyi sevmediğime eminim, bir daha sevebileceğimi de sanmıyorum Osman.
O işi kafamda bitirdim. "Hangi işi?" diye soracak olursan şu an izah edemem, takip ediliyor olabiliriz. Ama şu kadarını söyleyeyim, kurdun dişine kan değdi, beni artık kimse tutamaz Osman.