Bir arkadaşıma dedim ki, "Kendini yapayalnız hissettiğinde ne yapıyorsun?" "Oturup geçmesini bekliyorum" dedi. O anda bu bana gerçek bir cevap gibi gelmemişti ama düşündükçe anlıyor gibi oluyordum. Denemekten zarar geleceğini zannetmiyorum. Oturdum her şeyin geçmesini bekliyorum Osman.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Denenmeli:
Şu hayattaki en değerli şeyin akıl sağlığı olduğunu idrak etmemi sağlayacak bir dönemden geçmiştim. Başıma gelenler yetmiyormuş gibi bir de kafamda bir sürü felaket senaryosu kurup onlar gerçek olmuş gibi acılar içinde kıvranıyordum. İki apartman ötemde psikolog bir arkadaşım oturuyordu. Anksiyeteden artık ölecekmiş gibi hissettiğimde can havliyle kapısını çalar, daha içeriye girmeden o anda dert ettiğim her şeyi üzerine boca etmeye başlardım. Belki bana sihirli bir şeyler söyler de her şey düzelir diye umardım. O ise her seferinde buzluktan biraz buz getirir ve eklem yerlerimi buzla ovalamamı söylerdi. Sana bir şey söyleyeyim mi, gerçekten işe yarıyor Osman.
Ama hiç olmazsa arada bir dünyaya bakıp açık yüreklilikle "Sorun sende değil bende" diyebilmek gerekiyor galiba. Koskoca gezegenin tutup bize uymasını beklemekten daha kolay bir şey varsa o da kendini ona uydurmaktır gibime geliyor. Tebdil-i benlikte hemen her zaman ferahlık vardır Osman.
İlk insan dünyaya düştüğünde, bir süre şapşallayıp etrafına bakmış ve sonra kendini fark edip "Ben" demiş. Bunu söylediği anda da korku ve istek duymaya başlamış. Korkmuş, bir yere saklanıp barınma ihtiyacı hissetmiş. Acıkmış, bir şeyler yemek istemiş. Böylece insan hayatı bu iki duygunun etrafında şekillenen bir şeye dönüşmüş. Kendimizi çok karmaşık varlıklar sanıyoruz. Çözebilmek için de karmaşık düşünceler içinde boğulup duruyoruz. Halbuki basit işte. Korkularımızın ve arzularımızın altını kısabilirsek biraz daha mutlu yaşayabiliriz Osman.