Güneş parıldıyor, gökyüzü oyun evim, bulutlar birer minder, ağaçlar oyun arkadaşım. Her şey olması gereken gibi, çocukluğumdaki gibi, bir anneanne şefkatinde sarıyor sabah ruhumu. Bulutların üzerine oturup dünyaya tepeden bakıyorum. Ağaçlar tüm heybeti, asaletiyle göklere uzanıyor.
Ne olurdu benim de kelimelerim olsaydı; bana ait bir cümle, bir düşünce olsaydı. Binlerce yıldır söylenen milyonlarca sözden hiç olmazsa biri, beni içine alsaydı!