Yalnızlığı doğurdu, doğurduğunu karşısına alıp onunla konuştu, sonra doğurduğu yalnızlığı ile dövüştü. Yalnızlığı ile dövüştükçe büyüdü, büyüdükçe daha çok anladı;anladıkça göğsünden bir kol , sırtından bir bacak daha çıktı. Gözlerini kıstı,gölün sonundaki devinime bakarak bir türkü çağırdı,ağrıyan omuzlarına iki mum karıncası tırmanmıştı.
"Herkese değer vermek, değer vermemektir.
Madem ki zamanın çirkeflerine daldınız,
Siz, inanın, dışımızda kaldınız.
Değer konusunda hiç ayrım yapmayan
O sınırsız hoşgörü benim harcım değil ;
Ben ayırt edilmek isterim başkalarından.
Kısacası , bana göre değil tüm insanları seven .
Sayfa 3 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu