Ganime Buğdaycı
@_nefarkeder_
Ait olduğun yeri bulmak için bazen kaybolman gerekir
Neü Türk Dili ve Edebiyat Öğretmenliği Yüksek Lisans
449 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
5 farklı sınıf vatandaş, 5 farklı ölüm ve bu ölümleri 5 farklı karşılayış. Emile Zola bu kısa eserinde ölümün sınıfları nasıl etkilediği basit ve acımasız bir şekilde yansıtmıştır. Zaten oldukça kısa olan bu eser hakkında detaylara girmek eseri anlatmak olacağından bunlarla yetiniyorum. Hak verirsiniz ki sınıflar düştükçe eser acımasız bir hal alıyor.
"Akşam haber vermedikleri için ertesi gün küçüğü bütün gün evde bekletmek zorunda kaldılar. Tek odaları vardı, Charlot'yla yaşıyor, yemeklerini onun yanında yiyip onun yanında uyuyorlardı. Zaman zaman onu unuttukları da oluyordu; daha sonra fark ettiklerinde onu bir kere daha kaybetmiş gibi oluyorlardı."
“Tanrı’nın dengi olmaya kalkışan, sonsuza kadar lanetlenecektir!”
Kendisini adeta Tanrı ile eşdeğer gören Zacharius Usta doğrularla birlikte lanetlenir. Eserin ilk kısımlarında yaptığı eserlerle övünmesinde hiçbir kötülük görmemiştim. Hatta “hayatta en çok sevdiğin insanların bile seni anlamaması!” ifadesiyle oldukça fazla üzüldüm. Zacharius Usta yaptığı saatlerle insan mekanizmasını benzeterek kendisini Tanrı ile bir tutmuş saatlerinin bozulmasını hiçbir şekilde kabul edememiştir. “Yeryüzünde her şeyin ömrü sınırlıdır, ilelebet var olacak bir şey insan elinden çıkamaz.” Ana izleği kibir olan bu kısa öykü dinlendirici bir kitap olarak okunabilir.
Açıkça ve üzülerek söylüyorum ki tiyatro türü beni hiç çekmiyor. Ama bu eserde farklı, beni kendine çeken şeyler oldu. Öncelikle söylemek gerekir ki Çehov'un kendine has bir dil, insanları kendine çeken bir yönü var. Bu eser yazma girişiminde bulunduğum şu günlerde bana bir ayna oldu. Ben de Trigorin ve çevresi gibi kendimi ünlü yazarlarla kıyaslıyor ardından bir umutsuzluğa düşüyordum. Eser bu yönde beni düşünmeye yönlendirerek farkındalık yarattı. Ayrıca eserde tiyatro karşılaştırmalı olarak gözler önüne sunulmuştur.
Çok beğendiğim bir alıntıyla sonlandırayım;
"Sen benim hayatımın son sayfasısın!"
(Düşününce fazla hoş ve derin)
"Sevgililer kavuştu mu yolculuklar sonlanır"
Bu tarzda okuduğum ilk kitaptı diyebilirim. Stephen King'in yorumu ve aynı isimli dizinin efsaneliği oldu beni kitaba çeken. Dizi daha çok bir aile hikâyesiyken kitapta Dr. Montague kişileri farklı farklı yerlerden toplamış. Kitap çok akıcı tavsiye ederim, betimlemeler gözümde başarılı bir şekilde canlandı.
Son pişmanlık hiçbir zaman fayda etmiyor. Ben bu eseri şimdiye kadar okumadığıma pişman mıyım? Üzülerek söylüyorum ki pek sayılmaz. Bana göre Namık Kemal'in oldukça güzel bir dili var, eser hızla akıyor ne ara okuduğunuzu fark edemiyorsunuz. Ancak gelelim kötü noktaya bunu Namık Kemal'in Cezmi adlı romanında da fark etmiştim ama burada daha açık bir şekilde ortada. Nedir bu? Kötü kadın tiplemesi... Namık Kemal'in iki romanında da dikkatimi çeken iki kadın. Biri şeytandan bile beter diğeriyse meleklerden bile daha yüce keskin hatlarla çizilmiş iki insan. Tabii ilk edebi roman olması itibariyle bazı şeyler önemsenmeyebilir. Ama beni Ali Bey'in başta o kadar iffetli görünüp sonradan sözde rahatsız olduğu şeyleri birebir yaparak zıvanadan çıkması rahatsız etti. Günümüzde de böyle erkek yapar herkes susar, kadın yapar kıyametler kopar..
