Nesibe

Hep, her şeyi dönüştürebilmek için gereksindiğimiz şeyin -mucizenin- başka bir yerde olduğunu düşünürüz, oysa genellikle yanı başımızdadır. Bazen de o biziz, kendimiz.
Sayfa 39
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Sözcüklere ihtiyacım vardı, çünkü mutsuz aileler sessizliğin işbirlikçileridir. Sessizliği bozan, hiçbir zaman bağışlanmaz. O, kendi kendini bağışlamayı öğrenmek zorunda kalır.
Sayfa 19
Üniversiteden önce de yalnızlık çektiğim olurdu. Ama insanlar severlerdi beni. Burada insanların beni pek sevmediğini hissediyorum.
Sayfa 215
Geceleri yatağa uzanır ama uyuyamazdım. Nefret edecek bir sürü şey gelirdi aklıma, ama sonunda yine kendimden nefret ederdim.
Sayfa 42