çiçekçi kız
@_nobahari
~Gün olur asra bedel...
Bu bir deli bahar ki anlarım anlatamam...
x.com/merhum_rana?t=l...
...çiçek açarım her kışın ardından.
11 kütüphaneci puanı
487 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Belki spoi içeriyordur.Edebiyat
Muhterem Üstad'ım
Ezdin, yıktın, yaktın bizi. Küllerimiz savruluyor. İçinden geçiyorsun.
Bu nasıl bir fikir çilesidir ki ürpertisini atmış beş sene sonra domur domur zihnimizin tıkanık yollarında duyumsuyoruz?
Ne desem eksik kalacak.
Ne söylesem mübalağa ediyor sanılacağım. Belki de kimse okumaz. Kendi kendime kıvranıyorum şuracıkta.
Esere başlamadan önce bir açıklaması var Üstad'ın. Diyor ki: "Bu eserimi, bugüne kadar vücuda getirdiğim eserler içinde en bağlı olduğum eser biliyor ve öylece bildirmek istiyorum."
Husrev Necip Fazıl'dan başkaca biri değil. Delilik ile dehâ olma arasındaki ince çizgide cinnetvâri bir çile çekiyor. Öyle hassas bir çizgide tasvirliyor ki her şeyi, kimse ona deli diyemez. Ve öyle delicesine anlatıyor ki yarasını, kimse dehâsından bahsetmeye kalkışmaz.
Burhan Toprak'ın tabiriyle eli yakacak, onu tutan eli ateş tutmuşa döndürecek eser..
"Yaratmak Allah'a mahsustur." İşte kâtibin iliklerine kadar hissettiği hakikat.
(Bir adam yaratmak...)
(Ben tırmanmak istediğim kayadan düştüm. Meğer çok ileriye gitmişim. Yasak ülkelere girmişim. Gözü kör, yürürken, bir çiyan yuvasına basar gibi bâzı sırların üstüne bastım. Onlar gâibler âleminin bekçileriydi. Ürktüler ve beni çarptılar. Yaratıcı neymiş, yaratmağa kalkışarak tanıdım. Yalancı ilâh doğrusunu tanıdı. Gölge artist öz sanatkârı tanıdı. Ben şimdi, şu anda tanıyorum Allah'ı. İlminin, sanatının karşısında aklımı veriyorum. Aklım bir cephane deposu gibi patlıyor, kül oluyor. Bekle az kaldı.)
İşte yazarın karşısında yok olurcasına eridiği, "beynim kanıyor" dediği vardan da öte varlık: Allah...
Bütün bunların yanı sıra çok ince ve hasaas motiflerle, artık sadece bir kavram olan 'dostluk' sanatına mürekkebinden damlatıyor yazar. İtinayla serpiştirilmiş birkaç cümleyle bize bu ulvî duygudan mahzunca
Reklam
Sevgili Cahit abi; Senden öğrendim ki, yaşamak hayret etmektir biraz da.
Eski bir tanıdığım vardı. Bir şairseverdi kendisi. Ama en çok Zarifoğlu'ndan yana heyecanla atardı kalbi. Bunun sebebini ancak şimdi anlayabiliyorum. Ya da bu konudaki idrakim Zarifoğlu'nu tanıma ölçümle oransal bir şekilde arttı mı demeliyim? Kitap Şair'in hatıralarından oluşuyor. Aslında kitaba ilk başladığımda bir tık zorlanmıştım. Elimdeki kitabın bir hatıra kitabı olduğunun bile farkında değildim. Deneme yahut söyleşi okuyacağım sanıyordum. İlk hatıralardan, 'neredeyse hiçbir şey' denilecek kadar az şey anladım. Ama ilerlemeye devam ettikçe merhum Abdurrahman Cahit Zarifoğlu sizi iç dünyasına çekmeye başlıyor. Onun çocuksu ruhu mu demeliyim , içindeki hiç büyütmediği çocukluğu mu demeliyim bilmiyorum lakin tabiri caizse çok ponçikti demek istiyorum. Bazı yerleri okurken komik olmamasına rağmen çok güldüm. Beni güldürdü. Bu kitaptan itibren Cahit Abi'nin mizahi bir kişiliği olduğunu düşünmeye başladım. Hayata olan duyguları derin. Yüzeysel bakmıyor hiçbir şeye. Tefekkür ediyor. Gözleri Yaradan'ın eserlerini temaşa ededursun, kendisi daima iç dünyasıyla hemhal. Batı'dan aldığımız yaralar içini acıtıyor. Görmek istediği, anlatmak istediği şeyler var. Sanki dağlara çıkıp haykırası var bazense bazı şeyleri. Dağlara sevdalı tıpkı ben gibi. Ya da ben onun gibi.
Gelgelelim kitabın adına.Uzun zamandır kafamda hep bir soru işaretidir ; " Yaşamak nedir?" cümlesi. Bunun cevabını hâlâ bulabilmiş değilim. Lakin kitap bu konuda da bana yeni bir ufuk kattı. İnsanoğlu âna odaklı düşünüyor belki de bu sorunun cevabını. Kitapsa anların toplamına krokisel bir bakış sağlıyor. Cahit abi sanki kitaba bu ismi "saliselerde gizli duygularımı, anılarımı, hayallerimi, hayal kırıklarımı topladım ve işte budur yaşamak
Sayın Ali Ural'ı hep severek okumuşumdur. Fazlaca severek. Ama bu kitap bende beklediğim etkiyi bırakmadı açıkçası. Satır aralarında etkileyici cümleler elbette vardı. Ama dolambaçlı geldi bana birçoğu. Sırrı kelimelerin arasına özenle yerleştirmekten biraz farklıydı bu. Dikkatini toplayarak ilerlemen gereken bir bulmacayı anımsattı bana.Kitabın içinde girişiyle beraber yirmi iki bölüm var ve her bölümde ayrı bir kitaba dair konuşuyor. Şahsen ben bu yirmi bir kitabın hepsini okumadım ve kitabı okurken "heralde bu kitapları okuyanlar anlayabilir bu kitabı anca" diye düşündüğüm yerler oldu. Gerçi sona doğru kitaba biraz daha alıştım sanırım. Daha yolunda gitti okuma serüvenim sonlara doğru. Lakin bunun boşvermişlikle de ilgisi var mıydı emin olamıyorum.
Ali Ural'ın düşündürücü üslubu, kelimelerini özenle seçmesi, anlamak için çaba isteyen satırları bendeki okuma heyecanını arttırırdı ama bu kitapta bu hissiyatlara pek varamadım maalesef. Elbette benim idrakimdeki yetersizlikten de kaynaklanıyor olabilir. Belki de kitabı çok büyük bir zevkle okuyanlar da vardır. Hatta kesin vardır. Ali Ural'ı eleştirmek de benim haddime değil zaten. Sadece kitapla aramızda geçen ufak iletşimsizlikten biraz sözetmek istedim o kadar. Keyifli okumalar.
Zengin Hayallerin Var mı Müslüman!?
"Allah katında en makbul başarının bütün bilgi ve sırları elinde olan bizler, umutsuzluk ve hayıflanma balçıkları içinde helak oluyorsak, geleceğe de kıymış oluyoruz." diyor Cahit abimiz bizlere kitapta.
"Zengin hayaller peşinde"
Hakikaten de hayalde hudud çizmiyor Zarifoğlu. Ama hayalin de ötesinde umutla bakıyor ufka.
Peşinden gidilmesi gerektiğine gönülden inandıklarını samimi bir üslupla bizimle paylaşıyor. Yeri geldiğinde de hayallerinin önüne duvar dikmeye kalkanlara hiç taviz vermeden hadlerini bildiriyor. İlzam ediyor. Ve bunu sadece kalemi ve kağıdıyla yapıyor...
Peki kim yahut da kimler bu hayallerin peşinde? TÜRKİYE bu hayallerin peşinde. MÜSLÜMANLAR bu hayallerin peşinde. Ve bizler İslam'la bütün olduğumuz kadar yakınız hayallerimize.
Önce kendi benliğimize, yaşamımıza,evlerimize,sokaklarımıza, okullarımıza, camilerimize, sosyal medyamıza, basınımıza her yere direk yapmalıyız İslâm'ı.
Cahit Zarifoğlu gibi nice İslam aşıklarının hayali olan Ümmet dirilişi bizim de hayalimiz olmadıkça kurtulamayız!
Bir inceleme nasıl yazılır bilmiyorum lakin bu kitap hakkında bir şeyler yazma isteğimi geri çevirmek istemediğimi biliyorum.
Kitaplarla uzun süredir aramda bir boşluk vardı. Ve bu kitap sanki o boşluğa oturdu ve boşluk yok oldu.
Kitabın içinde beğenmediğim, düşünce olarak benimsediğim cümleler vardı. Ama bunun yanısıra okurken beni benden alan, sanki dünyada değil de kitabın içinde yaşıyormuşum gibi hisettiren cümleler çoğunluktaydı. Yazarın o kadar güzel, o kadar etkileyici bir üslubu var ki kendini içeride bulmamak elde değil. Karakterler sadece birer şahıs olmasına rağmen, sanki tüm insanlığı yansıtıyor.
Altını çizip not almak istediğim çok fazla bölüm vardı. Ama o güzel satırları bırakıp elime kalem almak bile gelmedi içimden. Sadece okumaya, hissetmeye odaklanmıştım çünkü. Sadece bir roman olmaktan öteydi benim için bu kitap. Giderek gelişen(!) dünyamızda insanın aslında nelerle yaşam mücadelesi verdiğini anlatmış bir bakıma yazar.
Tıpkı AbuTalib'in yazdıklarını çocuklarına miras bırakmak istemesi gibi, bu eser Aytmatov'dan bana miras kaldı. Hatta okuyan, özümseyen herkese. İnsanlar bu dünyada sanırım ancak bu şeklide canlı kalıyorlar. Kendisi şu anda yaşamıyorken bile bir kimsenin yaralarına arkadaşlık etme hissi bambaşkaydı. Sevgilerle...
