Sana değer vermeyenlere üzülmenin bir süresi vardır. o süre bittiğinde kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin, mantığın konuşur. kendine saygı duydukça, hak etmediğine inandığın, değersiz hissettiğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin. yürümeyi öğrenmek böyle bir şey.
Sonsuz değildir hiçbir duygu. Her acı gibi her mutluluk da ölür bir gün. Faili meçhuldür, suçlusu aranmaz. Kimi zaman daha büyük mutluluklara yer açabilmek içindir, kimi zaman da bir kaza eseri... Hep geçerli bir sebebi vardır kabullenmeyi bekleyen. Çünkü giden ancak böyle uğurlanır yürekten.
Gidene kalbinde bıraktığı tüm izlere rağmen hakkını helal etmek... Bu yüzden gidenden çok kalanın omuzlarına binen bir yüktür ayrılık. Onu kabullenme ve affetme sorumluluğu hep kalanın payına düşendir.