Yazmamı rüzgâr aldı ama derdim olduğu gibi yerinde kaldı.
Böcekler dağda değil içimde öttü.
Güneş benim üzerimde doğup battı.
Ölmedim.
Ama yaşadığım da görülmedi dünya üzerinde.
Şimdi sahiden izini bulmuşken bile canlanmıyor ayaklarım.
Dikkatle gerilip atılmıyor avına. Gövdem benim değil ki artık. Sen gittiğinden beri vazgeçtim canımdan. Bu eller başkasının elleri, bu kulaklar nasıl böyle paslı, bu ayaklar hep başkasının yolunu yürüdü sanki.
seni kırk kez sordular
bilmiyorum dedim
biliyordum
sana kırk yerde yıkanmadım
kirli değilim dedim
kirliydim
kırk uykuyu uyumadım sana
siz uyuyun dedim
uyudular