Yeryüzünde tek insanım ve belki topraksız, insansız bir Tanrı beni kandırıyor olmalı.
Belki bir Tanrı beni zamana mahkûm etti, bu uzun hayal.
Ayı düşlüyorum ve bir ay gören gözlerimi düşlüyorum.
Düşledim ilk günün ikindisini, sabahımı.
Kartaca'yı ve Kartaca'yı yakıp yıkan orduları düşledim.
Lucano'yu düşledim.
Golgota tepelerini ve yollarkavşağı Roma'yı Geometriyi düşledim.
Noktayı, çizgiyi, düzlemi, hacmi düşledim.
Düşledim sarıyı, maviyi ve kırmızıyı.
Düşledim hastalıklı çocukluğumu.
Düşledim haritaları, krallıkları ve de tan yerindeki o acıyı.
Algılanamaz acıyı düşledim.
Kılıcımı düşledim.
Düşledim Bohemyalı Elisabeth'i.
Kuşkuyu düşledim ve de kesin olanı.
Düşledim dünkü günü.
Belki dünüm olmadı, belki doğmadım bile,
Belki düş gördügümü düşünüyorum.
Biraz üşüdüğümü, bir parça korktuğumu duyumsuyorum.
Tuna'nın üstüne gece çökmüş, Descartes'ı ve atalarının inancını düşleyeceğim hep.