Rabia Fatma
@_rabiaftma
57 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Reklam
"İnsanlığımı Yitirirken", Japon yazar *Osamu Dazai*’nin yarı otobiyografik romanıdır. Kitap, toplumdan kopmuş, içsel çöküş yaşayan *Yozo Oba* adındaki bir adamın yaşadıklarını kendi ağzından anlatır. Oba, çocukluğundan itibaren insanlara karşı yabancılaşmış, gerçek yüzünü gizlemek için sürekli maskeler takan, kendini yalnız ve değersiz hisseden bir bireydir. Maskelerini kullanırken genelde soytarılığı diğer insanları eğlendirmeyi seçen biri
Küçüklüğünde sürekli palyaço gibi davranarak insanlarla mesafe kurar. Yetişkinlikte alkol, kadınlar ve nihayetinde uyuşturucu ile yaşamına anlam vermeye çalışır. Depresyon, kimlik bunalımı ve toplumdan dışlanmışlık onu intihar girişimlerine sürükler. İlk intihar girişimini barda tanıştığı bir kadınla yapıp kadinin ölmesiyle sonuçlanıyor sonralarında tekrarlanan intihar girişimleri olmuştur
Roman boyunca insan ilişkilerindeki başarısızlıkları, içsel çatışmaları ve "insan" olma çabası işlenir. Nihayetinde tüm çırpınışlarına rağmen “insanlığını yitirdiğini” kabul eder. Kitap, varoluşsal sancıları ve psikolojik buhranları çarpıcı bir dille sunar. Ben kitabı çok beğendim akıcı dili olsun çerez niyetine okunabilecek bir kitap gibi de görünse derin anlamlar taşıyan bir kitap en sonunda ben deliyim ve insanlığımı yitirdim kabulleniş beni etkiledi :)
Kitap, 19. yüzyılın sonlarında geçer ve felsefeci Friedrich Nietzsche ile ünlü Viyanalı doktor Josef Breuer'in hayali bir terapi sürecini konu alır
Lou Salomé adlı zeki ve etkileyici bir kadın, Dr. Breuer’e başvurarak Nietzsche’nin intihara meyilli olduğunu, ona yardım etmesi gerektiğini söyler. Ancak Nietzsche’nin egosu yüksektir ve psikolojik yardım almayı reddeder. Breuer, fiziksel rahatsızlık bahanesiyle onunla terapiye başlar.
İlerleyen süreçte asıl terapi, Breuer için olur. Nietzsche’nin düşünceleri ve sorgulamaları, doktorun kendi hayatını, evliliğini ve arzularını gözden geçirmesini sağlar. İki adam arasında derin felsefi konuşmalar, güç mücadeleleri ve içsel dönüşümler yaşanır.
Kitap, psikoloji ve felsefenin iç içe geçtiği, derin içsel yolculuklara kapı aralayan etkileyici bir romandır. Nietzsche'nin "üstinsan", "acı" ve "güç" kavramları terapi içinde ustalıkla işlenir.
Kitabı ben genel olarak beğendim okurken ara ara kendimi sorguladığım anlar olmuştu genel olarak ben beğendim felsefi olarak düşünmeye okumaya meraklı olanlar için tavsiye edebilirim kitap ara ara kendini tekrarlıyor gibi gelse de akıcı bir dil ile merak duygusunu uyandırıyor,, kitabın sonunda iki karakterin de kurtulmuş bir şekilde derin nefes alması beni mutlu etti :)
kitap, insanların yaşama sevincini yitirdiği, intiharın sıradan bir çözüm haline geldiği bir toplumda geçer. Bu karamsar dünyada *Tuvache ailesi*, intihar etmek isteyenlere her türlü malzemeyi sunan bir "İntihar Dükkanı" işletmektedir.
Alan, ailesinin aksine neşeli, yaşam dolu ve pozitif bir çocuktur. Ailesinin "ölüm ticareti"ne karşın sürekli gülümser, insanlara umut verir. Bu durum, önce ailede huzursuzluk yaratır ama zamanla Tuvache ailesinin karanlık yapısını sarsmaya başlar.
Alan’ın pozitif enerjisi ailenin ve çevresindekilerin bakış açısını değiştirir. Aile üyeleri, zamanla kendilerini sorgular, hayatın güzel yanlarını fark etmeye başlar. Dükkanın konsepti bile değişmeye başlar.
*Temalar:*
- Karamsarlık ve yaşam sevinci arasındaki çatışma
- Toplumdaki bunalım ve bireysel farkındalık
- Mizah yoluyla kara gerçeklerin sorgulanması
Kitap, ironik ve karanlık bir mizah diliyle, yaşamı seçmenin değerini hatırlatır. Finali ise okuyucuyu ters köşe yaparak büyük bir umut mesajı verir. Kitabın sonunda Alan amacına ulaştığını düşünerek ölür
Kitabı okuyacak kişilere küçük bir tavsiye depresyonda iseniz okumayın :) hayat yaşamak için küçük umutlarla yaşamaya değer olduğunu unutmayalım :)
