'Sena
@_sena
Gün olur alır başımı giderim
129 okur puanı
Mart 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir morfinman...
Yağmur bardaktan boşalırcasına yağıyor ve benden saklıyor dünyayı. Bırakalım saklasın. Artık ihtiyacım yok ona,dünyada hiç kimsenin bana ihtiyacı olmadığı gibi…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Okumak gerek...
"Köyde büyük tecrübeler kazanılabilir," diye düşünüyordum uykuya dönerken, "fakat okumak, okumak ve daha çok okumak gerek..."
"Niye ölmüyor?.. Çok şaşırtıcı... Şaşırtıcı bir şey bu... Ah nasıl da yaşama tutunuyor insan!"
Giriş kısmında hiç başarılı değilim, bu yüzden direk konuya girelim bence. Yazı içerikle ilgili fazla sürpriz bozmasa da bilgi içerir, önden uyarayım.
Özelde çok şey var, ama genel olarak kitapta Aytmatov’un sorduğu, sorgulamamızı istediği soru şu: “Kötü, hemen hemen her defasında niçin iyiden daha güçlü olarak ortaya çıkıyor?”(syf:21) Aytmatov bunu bir kurt, eski bir papaz ve bir çobanın hikayesinde etkileyici bir kurguyla anlatmış. Şimdi bu soruyu kitaptan bölümlerle biraz irdeleyelim.
“O gün karınlarını iyice doyurmuşlardı, dolu mide ile bu boğucu sıcakta amansız bir koşuya girmek anlamsızdı.” (syf:27)
Kurtlardan bahsediyor. Çok çarpıcı değil mi? Nerede duracaklarını bilmeleri… Bizi üstün(?) kılan aklımız olmasına rağmen bir kurt gibi olamadık. Hep daha fazla istedik, bizim olsun daha çok olsun. Biz insanlar o koşuya girmekten çekinmedik. O koşu ise kötü yol koşusu olduğu için kötü hemen hemen her defasında iyiden daha güçlü ortaya çıktı. Kendimiz seçiyoruz o koşuyu ve bizi üzerinden götürdüğü yolu. Ancak pek az da olsa diğer bir yolu tercih eden cesurlar da var. Kitapta bu cesurlardan birinin hikayesini de okuyoruz. Heroin batağına tutulan gençleri malum koşudan döndürmeye çabalayan eski papaz Abdias, onun bu heyecanı daha çoğumuzda olmalı değil mi? Onun yolu yürek ister, fedakarlık ister, belki de bu yüzden azdır o yolu adımlayan.
Abdias bu yola tek başına girdi, temiz düşüncelerle, pek çok şey umduğu gibi olmadı aslında. Hedefine istediği gibi ulaşamadı belki, ama bu arada Aytmatov sanki “İnsana inan!” dermişçesine, kapıyı açık tutması ve umudu yeşertmesi için belki de, Lenka’yı dahil etti kurguya. Sahiden, kötünün de iyinin de kaynağı insansa eğer, günün birinde iyinin kötüden daha güçlü ve kalıcı olarak ortaya çıkmayacağını kim söyleyebilir ki?
Kitapta
Tüketen insanın üreten insandan daha değerli olduğu bu yanlış ve ahlaksız döneme tahammülüm kalmamıştı artık.
