Tuğba Öztürk
@_simurg__
Rehber öğretmen psikolojik danışman
27 Haziran
446 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Sorumluluğun yaygınlaşması alınyazımızı kamulaştırdı.
Reklam
Kitabı okurken aklımdan geçen en temel düşünce biraz daha derinleştirip içeriği yoğunlaştırılsa çok güzel bir kitap okuyacağımdı.  Baktığımızda dışarıdan sevgi alamayan çocukların büyüdüklerinde iç sesleriyle savaşlarındaki yorgunluğun bir yerde şeytanlaşmış bir caniye evrilmesini görüyoruz. Spoiler vermek istemiyorum ama son kısmı okuduğumda herkesin tek bir bedende toplandığı hissiyle kapattım kapağı. Bitmemiş bir kitaptı.
Tüm saldırılar, “Zaten cinlerim tepemde idiye başlardı. Önceleri, cin kelimesinden çok, tepe kelimesine takılıyordu aklım. Tepenin kavramını kavramakta zorluk çekiyordum. Babamın ve annemin bir yerde tepeler vardı? Vardıysa neden hiç tepelere gitmiyorduk? Cinler çıktığı için mi? Cinler tepelere çıkınca, onlar niye sinirleniyorlardı? Kendileri çıkamıyorlar diye mi?
Kitap küçük bir kitabevinin içindeki ekosistemi anlatıyor. Her biri kendi yaşamında sorunları olan, yaşamları devam ederken bir yerlerde yaşamın anlamını aramaya devam eden bir avuç insanın hikayesi. İç konuşmaları, birbirleriyle kurdukları iletişim, her birinin sadece sayfalardan geçip giden insanlar değil de hayatlarımızın parçası olan birileri olmasından olsa gerek beni yakalayan bir şeyler var kitapta. Hayatın bir çok noktasına dokunuyor. Özellikle iş yaşam dengesi ve evlilik-duygusal ilişkiler kısımlarındaki küçük detaylar beni çok etkiledi. Birçok yerinde kendim yazmış gibi hissettim. Ve bazı yerlerinde kitabın içine girip ana karaktere kitabevini geliştirmesi için önerilerde bulunabilmeyi diledim. Birçok insanın bir yer açmak, kendi işine sahip olmak, toplumun dayattığı normallerin dışında yaşamak istediği ama akşam eve ekmek lazım kaygısının her şeyin önüne geçtiği günlerde yaşıyoruz. Ve bu kitap bir süreliğine de olsa o kitabevinin parçası gibi hissettirdi, rahatlattı. Mükemmel bir yazın değil. Çok iyi de derin de değil diyebilirim. Ama çok hayatın içinden. Ve sanırım kitabı bu kadar sevdiren de sizi de kendinin bir parçası yapabiliyor olması. Kişiye kaybolduğunu hissettiği bir dönemde bir sürü insanın kayıp olduğunu, yalnız olmadığını hissettiriyor.
Reklam