"Hiç güleceğim yoktu, neler de getirmişsin aklına. Kendimle aramdaki sonsuz çöle sen ağaçlar diktin. Seni özledikçe yavaşladım, eridim, inceldim. Bu halimle sana gelmem güçtü, rüzgârdan medet umdum. İstedim ki çıkacak en cılız sabah yeli, aşkından güz yaprağına dönmüş zayıf bedenimi kaldırıp senin önüne atsın... Ben sana böyle âşıkken, bunları dersen günaha girmez misin?"
Sayfa 315 - KAPI YAYINLARI