"Sadece bedenler değil ruhlar da binalar arasında sıkışmıştı sanki...
Toprağı özledik belki de ondandır her fırsatta kendimizi dağa ,çayıra atmamız , yeşile olan özlemdi balkondaki çiçekler. Denizdi masadaki akvaryum.
Ve özgürlüktü bahar..."
Bilhassa tahammül edemediğim bir şey,
Kadının erkek karşısında her zaman pasif kalmaya mecbur oluşu... Neden? Niçin daima biz kaçacağız ve siz kovalayacaksınız? Niçin daima biz teslim olacağız ve siz teslim alacaksınız? Niçin sizin yalvarışlarınızda bile bir tahakküm, bizim reddedişlerimizde bir aciz bulunacak? Çocukluğumdan beri buna daima isyan ettim, bunu asla kabul edemedim.
-Neden mutlu değilsin Zeze?
+Neden mutlu olayım?
-Çünkü dünyaya bir kere geliyoruz.
+İyi ki bir defa geliyoruz Portuga
-Neden?
+İkinci bir hayatı kaldıramazdım...