Çiçekler hep varsa kim umursar onları? Benim ülkemde, demirden kış çözülüp güneş uzun geceyi kovaladıktan sonra buzun kenarından patlak veren ilk tomurcuklar neşe kaynağıdır ve bakar da bakarız
Kitapta 8 ayrı öykü var. Öykülerde hayata tutunamamış, topluma adapte olamamış, yalnız hisseden, umutsuz, kendi oluşturdukları korkulara boyun eğen karakterler var.Oğuz Atay, yer yer ironi yaparak ve mizahi bir dil kullanarak karamsar olan öykülerinde beni güldürmeyi başarabildi. Bu öykülerde bireylerin psikolojik ve sosyal sorunları ele alınırken aslında toplumun tutumu eleştiriliyor. Karakterler çoğunlukla değersizlik hissine sahip, olumsuz düşüncelerini büyüten ve hayata karşı ümitsiz olanlar. Hayata tutunamayan bu insanları okurken kendinizden ve çevrenizden de birşeyler bulabilirsiniz. İki tane öyküsü hariç diğerleri hoşuma gitti. İyi okumalar.