Yeşim Orhan
@_yesim_
11 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Biraz da kendi yazılarım:)
Bir dolu ağlamak birikmiş pınarlarımda
Omuzlarım desen bin yıllık bir özlemin altında kambur
Çehrem ise büsbütün yabancı bana
Bedenimden kaçıp kurtulmak isteğiyle yanıp tutuşurken
ruhumda tutsak oluşum geliyor aklıma
Ruhumu satmalı diyorum, en ucuza kaça giderse
İnsanların gözünde yüzüme bakmak değerini bedenim karşılıyorsa eğer
Ruhumu bir köle pazarında yok pahasına satmalı
Bu yüzüne tükürülmez dünyaya ayak uydurmalı
-yeşim
Reklam
Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler kitabını yeni bitirdim. Duygusal olan ben miyim, yoksa kitap içimde çoktan unutulduğunu sandığım bir yaraya mı dokundu bilemiyorum; ama okudukça insanları, sokakları, hatta sessizliği bile başka görmeye başlıyorsunuz.
Sanki herkes, yarım kalmış hikâyesini fısıltıyla kulağınıza bırakıyor. Öyle süslü sözlerle değil; öfkesiyle, neşesiyle, acısıyla tutup çocukluğuna götürüyor sizi. “Bak, ilk burada yaralandım; işte burada kabuk bağladım,” der gibi, bugünkü hâline dönüşünün izlerini önünüze seriyor.
Sanırım bunca satır yazdığıma göre, düşündüğüm kadar az duygusal değilmişim…
Yazarın kendi hayat hikâyesinden yola çıkarak kurguladığı bu girift anlatıyı okurken, önce basit bir olay örgüsüne sahip düz bir öyküyle karşı karşıya olduğunuzu düşünüyorsunuz. Ancak sayfalar ilerledikçe, her bölümün birbirine büyük bir keder ve ince bir çığlıkla bağlandığını fark ediyorsunuz. Hikâye çözüldükçe, çocukluk döneminde yaşadığımız; başkalarına sıradan görünen ama bizim içimizde asla kabuk bağlamayan yaraların yetişkinlik hayatımızı nasıl şekillendirdiğini açıkça görüyorsunuz. Üstelik bu etkiler yalnızca yetişkinlikte kalmıyor; partner seçimlerimizde ve ebeveynlik deneyimlerimizde de kendini belirgin bir şekilde gösteriyor.
