“Mutluluğunun eksikliğini dünyevi bir nedene bağlayabilen aziz mahluk! Hissetmiyorsun, felaketinin paramparça kalbinde, bozulmuş aklında yattığını hissetmiyorsun, dünyanın bütün kralları bir araya gelse bile sana yardım edemez.”
Kitap gerçekten benim için bir hayal kırıklığıydı. Böyle düşünüyorum çünkü kitaba büyük umutlarla başlamıştım. Bir kaç sene önce şiddetli bir şekilde bana tavsiye edilmişti bu kitap. Okuyup bitirmek içinde bulunduğumuz hafta nasip oldu. Bu kitap neden bu kadar abartıldı anlamış değilim. Kitapta "eğer bir kitabı okurken yazarı arayıp konuşmak istiyorsanız, o kitap gerçekten iyi bir kitaptır." minvalinde bir pasaj yer alıyor. Eğer J.D Salinger beni arasaydı, muhtemelen meşgule atardım. Umarım bu cümle kitap hakkındaki bütün düşüncemi özetlemiştir. Çavdar Tarlasında ÇocuklarJ. D. Salinger