Ah ah
Unuttum ve sıkıldım NG kabalın eski kitaplarjna benzemiyor nerdesin canavarlarda hüzünlü dür ( oda geni kitap :))
Ya dol artık inceleme 150 kelime ne?
Ne yazcam o kadar ya aaaaa
“Ben Gençliğim, Ben Neşeyim.”·192 syf.·Duygu ve Düşünce
9/10
2026 59. kitabı
Okumaya başladığım an beni kendi içine çeken bir kitaplayız bugün. Yargılayacağım ne kitabı ne de yazarı. Yargılayacağım sadece okuyucuları.
Çünkü insanlar yıllardır hakkında aynı hatayı yapıyor. Kitabı ellerine alıp kapağa bakıyorlar ve sonra büyük bir özgüvenle “çocuk kitabı” damgasını yapıştırıyorlar. Sonra da dönüp “Bu ne biçim çocuk kitabı?” diye eleştiriyorlar. Fakat asıl problem kitabın kendisi değil. Problem, insanların ne okuduklarını bilmeden okumaları. Aslında durum tam tersi.
Yazar bu hikâyeyi hiçbir zaman yalnızca çocuklar için yazılmış basit bir masal olarak görmedi. Peter Pan karakteri ilk kez 1902’de yayımlanan yetişkin romanı içinde ortaya çıktı. 
J. M. Barrie ’nin hayatındaki trajediler de hikâyenin temelini oluşturuyordu. Özellikle 13 yaşında hayatını kaybeden kardeşi David’in annesi tarafından “hiç büyümeyecek çocuk” olarak hatırlanması onu epey etkilemiş. Düşünsenize, bir çocuk ölüyor ve zaman onun üzerinde duruyor. O çocuk artık asla büyümeyecek. Peter Pan’ın bütün ruhu zaten burada yatıyor.
Bu yüzden Peter Pan aslında; büyümenin trajedisi, zamanın acımasızlığı, unutmanın korkusu, çocuk kalmanın yalnızlığı hakkında yazılmış bir hikâye.Ve kitabı okurken bunu iliklerine kadar hissediyorsun. Mesela Peter’ın
“Ben doğduğum gün evden kaçtım. Çünkü annemle babamı büyüyünce ne olacağımı konuşurken duydum.” demesi… Bu küçücük cümle bile tek başına ürkütücü aslında. Çünkü Peter yalnızca büyümek istemiyor değil; zamanın içine girmek istemiyor. Bir kimliğe dönüşmek istemiyor. Bir mesleği, bir sorumluluğu, bir yetişkinliği olsun istemiyor. O yüzden Neverland’e kaçıyor. Ama Neverland düşündüğümüz gibi rengârenk bir çocuk cenneti değil bence. Neverland, çocuk zihninin içi gibi bir yer. Rüya gibi, dağınık ve mantıksız ama duygusal olarak mantıklı.
İçinde;
J. M. Barrie ’nin hayatındaki trajediler de hikâyenin temelini oluşturuyordu. Özellikle 13 yaşında hayatını kaybeden kardeşi David’in annesi tarafından “hiç büyümeyecek çocuk” olarak hatırlanması onu epey etkilemiş. Düşünsenize, bir çocuk ölüyor ve zaman onun üzerinde duruyor. O çocuk artık asla büyümeyecek. Peter Pan’ın bütün ruhu zaten burada yatıyor.
Bu yüzden Peter Pan aslında; büyümenin trajedisi, zamanın acımasızlığı, unutmanın korkusu, çocuk kalmanın yalnızlığı hakkında yazılmış bir hikâye.Ve kitabı okurken bunu iliklerine kadar hissediyorsun. Mesela Peter’ın
“Ben doğduğum gün evden kaçtım. Çünkü annemle babamı büyüyünce ne olacağımı konuşurken duydum.” demesi… Bu küçücük cümle bile tek başına ürkütücü aslında. Çünkü Peter yalnızca büyümek istemiyor değil; zamanın içine girmek istemiyor. Bir kimliğe dönüşmek istemiyor. Bir mesleği, bir sorumluluğu, bir yetişkinliği olsun istemiyor. O yüzden Neverland’e kaçıyor. Ama Neverland düşündüğümüz gibi rengârenk bir çocuk cenneti değil bence. Neverland, çocuk zihninin içi gibi bir yer. Rüya gibi, dağınık ve mantıksız ama duygusal olarak mantıklı.
İçinde;
Polisiye okumayı çok severim. Bu alanda o kadar iyi yazarlar okudum ki Grange, Tess, Jo Nesbo, Glenn Meade, John Verdon ... Hiçbirinin kendini tekrarladığı yere denk gelmedim okuduğum kitaplarında. Sonlarında hep aaaaa dedirttiler. Osman Aysu için de bir arkadaşım çok iyi dedi, merak edip okumak istedim. Kitabın ismi içine çekti. Ancak...
Kurguda eksik veya havada kalan yerler vardı. Tolga karakteri baş kahramanken birden yan karaktere döndü hatta ara ara yok oldu. Sağ gösterip sol vurmak isterken, yazar ne yazık ki karakterin sağlık durumu hakkında tutarsız gösterdiğini görmemiş. Okurken ne alaka diyorsunuz.
Kitap 556 sayfa, ama 300 sayfa da olabilirmiş hatta olsaymış daha iyi olurmuş. Olaylar arasında gereksiz uzatmalar, gereksiz tekrarlar ve betimlemeler vardı.
Kullandığı dil akıcı ve sadeydi, terimler yoktu. Tolga hariç tüm karakterlerinde bir karaktersizlik olması da bana itici geldi. İyi adam bile çıkarsız bir iyi adam değildi.
Çok polisiye okuduysanız, olmamış diyeceğiniz bir kitap. Ancak yeni başlayanlardan ya da az okuyanlardansanız, okunabilir.
Biri (mi) daha (mı) var ? Hani nerede ?
Yazar değişik bir bakış açısıyla masalların bilinmeyen kahramanlarını anlatmış. Okurken aaaaa bu açıdan hiç bakmamıştım, düşünmemiştim düşüncesi oluşturuyor. Bu duygu çok tatlı bir his bırakıyor insanın içinde. Küçükken okuduğumuz , binlerde kez dinlediğimiz masallara yeni bir bakış açısı olmuş. Çok severek okudum ve güzel hissettirdi. Okurken hadi canım , yok artık , aaaa böyle de olabilirmiş , aaa bu kişi de var olabilirmiş, aaa niye hep kötü olarak düşündük ki gibi gibi duygu geçişleri yaşadım. Ben kitabı beğendim ve geçmişine yolculuk yapıp çocukluğundaki kahramanları tekrar gözden geçirmek isteyenlere tavsiyemdir. İyi okumalar dilerim.
Olmadı....
Potansiyeli çok yüksek ama işleyişi yüzünden batmış bir kitap benim gözümde. Psikolojik gerilimde okuyucunun sadece "ne olacak acaba" demesi değil aynı zamanda da "şu mu acaba bu mu acaba, bu gerçek mi, bu sahte mi, kime güvenmeli" gibi sorular da sorması ve fikir yürütmesi gerektiğini düşünüyorum. Ayrıca bir çok 'ters köşe' de kurgu boyunca küçük ipuçları ata ata ortaya çıkmalı. Geri dönüp "Aaaaa evet ya" dedirtmeli bence.
Bu kitapta ise her 'ters köşe' aniden, rastgele ve öncesinde hiç bir ipucu/belirti vermeden önümüze atılıyor. Şaşırmaktan ziyade sıkıntı veriyor. Dahası gizem unsuru o kadar çok uzatılıyordu ki artık merak etmekten yorulup ne olacaksa olsun ya modunda okumaya zorladım kendimi. Bir de yazılmış her yeni 'ters köşe'nin bir öncekini yalanlıyor olması da çok ucuz bir yazım tarzı gibi geldi bana.
Tamam psikolojik gerilimde gerçeklik algısı bükülür, neyin gerçek neyin hayal ürünü olduğu anlaşılmaz hale gelir ama bu başka bir şey. Burada yazarın bile neyin gerçek neyin sahte olduğunu takip edebildiğine inanmakta güçlük çekiyorum.
Konusu harika, mekan ve karakter dizaynları çok iyi ancak yazım ve işleyiş ile tepetaklak gitmiş kitap. Nasıl bu kadar yüksek puanı var anlamadım ama abartılmış bence. Wulf Dorn ve Arno Strobel seviyorsanız, özellikle de kurgu işleyişi ve yazı tarzlarını beğeniyorsanız, bu kitabı önermem...
Sefiller ( Les Misérables ) 1. Cilt
VICTOR HUGO
Çok daha duygusal ağırlıklı bir kitap bekliyordum...
Ve Jean Valjean ilk anlatildiğinda ürkmedim değil.
Birde yer yer çokça tövbe estağfurullah çekme ihtiyacı duydum tabii ki.
Gazâli'nin "Dilin afetleri"ni okuyup da Hugo'nun her dediğini alelâde okuyamazdik.
Bu arada merakla M. Myriel daha neler yaşayacak derken "aaaa ölmüş müüü?.." diye sesli bir şaşkınlık yaşadım :)
6. Kitapta "aaaaa" diye kaldım...
Kitap benim için şöyle ilerliyor.
Tam "amaannn eski karakterlere ne oldu" derken bi' yerden bir ipucu geliyor ve merakımı arttırıyor.
Aaaa Fantine öldü :(
Çoğunluk savaş süreci ve Jean Valjean'a gelene kadar sabırla okuyorum. Tam bitti derken yeniden bir savaş süreci...
Jean Valjean tekrar firar etti. Cosette yanında..
Mezarlık ve tabut macerası...
Buraya kadar gülerek okuduğum hatta kahkaha attığım tek yer :)
Hayatı tam tersine dönen Marius...
Bunlar, kitabı okurken not aldığım anlık his, düşünce ve tepkilerim.
