f.
@aasgard
21 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
İnsan hayatta kalmak uğruna kendini ortadan kaldırır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Haydi ama, toplayın şurayı!” dedi görevli ve insanlar açlık sanatçısını samanlarla birlikte kaldırıp gömdüler. Kafesine ise genç bir panter koydular. Uzun süredir boş olan kafesin içinde bu vahşi hayvanın oradan oraya sıçraması, en duyarsız insanı bile rahatlattı. Panterin hiçbir eksiği yoktu. Sevdiği yiyecekleri bakıcılar hemen getiriyorlardı; panterin özgürlüğü özlediği bile söylenemezdi; kendisi için gerekli olan her şeye neredeyse fazlasıyla sahip olan bu soylu vücut, özgürlüğü de beraberinde taşıyormuş gibiydi; özgürlük sanki dişlerinin arasında bir yerdeydi; hayattan aldığı zevk ağzından öyle güçlü bir kor gibi çıkıyordu ki seyircilerin kaçmayıp kafesin önünde kalmaları hiç de kolay değildi. Fakat korkmalarına rağmen yine de kafesin etrafını sarıyor ve uzaklaşmak istemiyorlardı.
“Çünkü ben aç kalmak zorundayım, başka türlü davranamam.” dedi açlık sanatçısı. “Bak sen,” dedi görevli “neden başka türlü davranamazsın?” “Çünkü ben,” dedi açlık sanatçısı, başını biraz kaldırdı görevlinin kulağına doğru konuştu: “Çünkü bana lezzetli gelen yemek bulamıyorum. Hoşuma giden yemek bulsam, gösteri yapmaz, senin gibi, herkes gibi karnımı tıka basa doldururdum, inan.”
Puan vermedi·438 syf.·
2026 2. kitabı
