Ankara Üniversitesi İlahiyat fakültesi serüveninin sonuna doğru yaklaşırken ilk Kur'an dersinde başladığımız hatmimiz bugün itibariyle bitti. Elhamdülillah. Her sayfasında öyle emek var ki. Şu sayfası bu sayfası. Siz okurken çocuk uyudu sayfası. Hamza kıraati halef rivayeti sayfası.
Bu hayatta Allah'tan istemek diye bir şey var ve ben o hakkımın hepsini Allah'ım kitabını bana sevdir derken kullanmışım. Net.
Hep sevdim. Okumayı söktüğüm günden beri okuyabilmeyi sevdim. Kitapları çok sevdim. Ama iş kainat kitabına bir türlü gelemedi. Gelmiyordu.
Tamam dedim her şeyin bir yolu var ve ben o yolu bulamıyorum. Okumasını öğrendim ama sevmesini öğrenemedim. Onu öğrenemedikçe de daha kötü hissettim. Peki dedim bunun da okulunu görelim. Kimse bilmese inanmasa Allah biliyor. Sırf bu kitabı öğrenirim umuduyla gidip çok safça ilahiyat fakültesine yazıldım. Bunu böyle yazınca bana da inandırıcı gelmiyor ama inanç benim içimdeydi. Ne olursa olsun kaybolmadı. I oldu beter hissettim. II oldu acaba dedim ama yine o sevgiyi bulamadım. Ama III. sefer öyle birini tanıdım ki. IV. lütuf olur artık diyerek vedalaştığımı hatırlıyorum Akif hocamla. Kur'an IV seçerken hiç ümidim olmadan, zihnime o gelmeyecek blokları göndererek devam ettim. Bir baktım Âkif king. Allahım dedim gerçekten sen bir şeyi canı gönülden isteyince veriyorsun ama ben istemeyi bilmiyorum. Çok mutlu oldum. Oluyorum hâlâ. Gelmezse çok üzülüyorum ama kırılmıyorum. Çünkü biliyorum ki çok daha önemli bir sözü var. Verilmiş bir söz. Dersin önünde tuttuğu için değil. Şu ana kadar yapması gereken ders sayısını çoktan aştı bile. Gün aşırı ders yaptığı zaman kalbim mutluluktan resmen çatlıyor. Ben bir insana bağlanacak biri değilimdir öyle. Âkif hocanın aurası kesinlikle Kur'andan geliyor. O kadar doğal bir hali var ki. O kadar
Agatha Christie’nin Cinayet Alfabesi (The A.B.C. Murders) romanı, seri cinayet temasını psikolojik manipülasyon, kimlik yanılsaması ve “katilin dedektifle oyun oynaması” ekseninde kuran en zeki Poirot hikâyelerinden biridir.
Romanın Konusu – Net ve Öz
___________________________________
Alfabe sırasına göre cinayet işleyen bir katil, her cesedin yanına ABC tren tarifesi bırakır ve Poirot’ya önceden mektuplar göndererek adeta onunla alay eder.
Poirot, Hastings ve Japp ile birlikte İngiltere’nin dört bir yanında bu seri katilin izini sürer.
Ancak cinayetler birbirinden tamamen bağımsız görünür… ta ki Poirot, alfabe düzeninin ardındaki gerçek amacı fark edene kadar.
Tematik İnceleme
____________________
1)Seri Cinayet Maskesi Altında “Tek Cinayet” Teması
Christie’nin en parlak hamlelerinden biri, romanın aslında seri cinayet gibi görünen tek bir cinayet üzerine kurulu olmasıdır.
Bu, eleştirmenlerin de vurguladığı gibi, Christie’nin “okuru yanıltma” ustalığının zirvelerinden biridir.
Neden önemli?
- Okur, alfabe sırasına göre işlenen cinayetlere odaklanırken, gerçek motivasyon gözden kaçar.
- Katil, “seri katil” imajını kullanarak asıl suçunu gizler.
Bu, Christie’nin psikolojik manipülasyon temasını en güçlü kullandığı romanlardan biridir.
2)Dil, Konuşma ve Bilinçaltı
_____________________________
Eserdeki Alıntılarda da görüldüğü gibi, romanda konuşma–düşünme ilişkisi sık sık vurgulanır:
- “Sözler, fikirlerin kılıfıdır.”
- “İnsanlar, düşünmemek için konuşmayı icat etmişlerdir.”
Bu, Christie’nin karakterlerin bilinçaltı davranışlarını ipucu olarak kullanma yönteminin bir parçasıdır.
Poirot’nun çözüm sürecinde, insanların söylediklerinden çok nasıl söyledikleri önemlidir.
3)Poirot’nun Psikolojik Dedektifliği
______________________________________
Poirot, bu romanda
Reklam
Kuramlara yüzeysel bir bakış açısı getirmenize yardımcı olacak, okurken kavramların arasında kaybolmayacağınız, adından da anlaşılabileceği üzere bir başlangıç kitabıdır. Mütercim Tercümanlık bölümüne kaydolduktan sonra alanla ilişkili okuduğum ilk kitap olduğundan bendeki yeri ayrı olacaktır. Belki de çevirinin kuramsal çerçevesini sevmemde etkisi tahminimden fazladır.
Cinayet Alfabesi (orijinal adıyla The A.B.C. Murders), Agatha Christie’nin en zekice kurgulanmış ve en gerilimli romanlarından biridir. Hikâyede ünlü dedektif Hercule Poirot, “ABC” imzasıyla işlenen seri cinayetleri çözmeye çalışır.
Roman, farklı şehirlerde “A, B, C…” harf sırasına göre işlenen cinayetlerle başlar. Katil, her cinayetten önce Poirot’ya bir mektup göndererek onu adeta bir akıl oyununa davet eder. Bu durum, hikâyeye sürekli artan bir gerilim ve merak duygusu kazandırır.
Kitabın en güçlü yönü, sadece “katil kim?” sorusuna değil, aynı zamanda katilin psikolojik yapısına da odaklanmasıdır. Christie bu romanda, rastgele görünen cinayetlerin aslında çok daha planlı ve kişisel bir motivasyona dayandığını gösterir. Bu da hikâyeyi klasik polisiyeden biraz daha farklı ve derin bir noktaya taşır.
Anlatım dili sade ve akıcıdır, olaylar hızlı ilerler. Özellikle Poirot’nun zekâsı ve mantık yürütme biçimi, okuru sürekli tahmin yapmaya zorlar. Ancak bazı okuyucular için olayların çözümü, ipuçlarının sonradan çok belirginleşmesi nedeniyle “sonradan anlaşılabilir ama önceden zor tahmin edilir” bir yapıdadır.
Genel olarak “Cinayet Alfabesi”, Agatha Christie’nin en sürükleyici ve en planlı romanlarından biri olarak kabul edilir. Hem gerilim hem de zekice kurgulanmış bir polisiye arayanlar için oldukça başarılı bir eserdir.
Hepinize Tekrardan Merhaba
İnceleme yazma olayı güzelmiş. Kitabı yarım bıraktım. Açıkçası kitabın her bir satırı ince düşünülerek işlenmiş. Bunu kitabı okurken de hayran olarak fark etmiştim. Agatha Christe yazar olarak zaten, bana göre, polisiyenin ve gerilimin müdürü. (İki kitabını okuduğum için böyle bir fikirdeyim.)
ABC cinayetleri işlerken hep şunu düşündüm: Yazarlar cinayet kitabı yazarken ilk başta kendileri bunu düşüncede çok iyi şekilde yapmalıdır. Yani yazar ilk başta bu duruma kendini inandırmalı. Yazdığı karakterle bir bütün olarak bu durumu yapmış olmalı...Bu şekilde düşününce yazarın kafa yapasını düşündüm. Her neyse peki neden yarım bıraktım?
Öncelikle olayları bende kendi kendime çözmeye çalıştığım için bazı zaman sinirlenip bazı zaman da karakterlere gıcık oluyordum. Hatta bir ara pano dâhi yaptım. Kitabı okurken de buarada sürekli olarak çizip not alıyordum. Tabiki bırakma sebebim bu durumlar değildi...Açıkçası tam bir sebebim yok. Araya zaman girdi o yüzden okumayı bıraktım. Her şeye rağmen kitap güzel, akıcı bazı yerler ağır işlenmiş ama ağır işlenmese de olayları anlayamayız. Polisiye hafif gerilim severseniz alın okuyun.
Reklam
Reklam