Abdullah Sönmez
@abdullahsonmez
-hep aynı özlem; somuttan soyuta kaçış, yakına değil uzağa muhabbet.
instagram.com/snmz.abdullah1?...
Eyvah, aldandık! Şu hayat-ı dünyeviyeyi sabit zannettik. O zan sebebiyle bütün bütün zayi ettik. Evet, şu güzerân-ı hayat bir uykudur; bir rüya gibi geçti. Şu temelsiz ömür dahi bir rüzgâr gibi uçar, gider.
SUAL
zamanın kimseye eyvallahı yoktur
boyum uzadıkça hayallerim kısaldı
yıllardır yakama yapışan bu ellerde kimin?
yoruldum zaman zaman debelenmekten
hala yaşıyor olmak nefes alıp vermekten ibarettir bazen
dünyanın hali kendi halimizdir
güceniğiz artık sevişmeye de savaşmaya da
gerçi varlık savaşında ölümün sesidir en gür çıkan
besbelli paslandığın her halinde, ne de çabuk?
sildikçe daha da ağırlaşan küf kokusu
dilimin ucunda söyleyeceklerimden yargılanma korkusu
özü neydi öznesi kimdi yaşamanın, yollarım kesildi
belli belirsiz görüntüler çarpıyor saçaklarıma
kulaklarıma benden başka kimsenin duymadığı bir uğultu
söylersem de alnımın çatısından vururlar
sevmeyi yani yaşamayı bana yasak kılmışlar
ben ne yaptım, suçum neydi?
minder serildi cennetin kapısına
melekler toplandı verdiler omuz omuza
söz hakkı verilmedi hiç bana
beni buna mı layık gördü tanrı?
abdulah sönmez
her yara kabuk bağlar bir gün
tasalanma.
bilirsin ki yaşamak
yaralanmaktır.
yaşa ve seyret dökülen kanlarını
hala akıyor oluşu
sana ümidi hatırlatsın.
her şey düzelecek. düştüğün yerden yeniden kalkacak, kırıldığın yeri yeniden toplayacaksın. inan bana ey kalbim.
insanın her hali oldukça tiksinç. tanrının bize neden değer verdiğine bir anlam veremiyorum.