pelin
@absint
28. Farkına vararak içine dönen, meditasyon yapan büyük sevinç bulur. Akıllı olan aymazlığı farkındalıkla yener, bilgeliğin çatı katına tırmanır; her tür üzüntüden uzak durarak altında kalan üzgün kalabalığı seyreder; dağın tepesinden vadiye bakar gibi, budalalara bakar.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
13. Çatısı akan eve yağmur nasıl sızarsa, kendini bilmeyen zihne de bin türlü tutku öyle sızar.
Why not dream big? I've found, as I keep hitting my publishing goalposts, that my ambitions get larger and larger. I got my embarrassingly large advance. I got my bestseller status, my major magazine profiles, my prizes and honors. Now, with the sickly sweet taste of the Miss Saigon lingering on my tongue, all that feels paltry in comparison to what true literary stardom looks like. I want what Stephen King has, what Neil Gaiman has. Why not a movie deal? Why not Hollywood stardom? Why not a multimedia empire? Why not the world?
I do fully believe that awards are bullshit, but that doesn't make me want to win them any less.
That's the fate of a storyteller. We become nodal points for the grotesque. We are the ones who say, "Look!" while everyone peeks through their eyes, unable to confront darkness in full force. We articulate what no one else can even parse. We give a name to the unthinkable.