"Alakan olmayan konularda bu kadar net ahkam kesmesen mi acaba?"
"Sonra da acaba bir şeye ilk sahip olup sonra kaybedince mi daha çok özler onu insan, yoksa eğer hiç sahip olmamışsa mı, diye merak ettim."
"Ben yaşadıklarımdan neden hiç ders almıyorum acaba?
Varsayımlar beni kaç kere uçurumun kıyısına sürükledi.
Ama bazı davranış biçimleri o kadar içimize işler ki artık bizim normalimiz haline gelir. Hiç düşünmeden tekrarlarız onları. Dünyanın düzeni bu."
Bir korku var içimde, atamadığım. Bir gün seni düşünememek korkusu. Seni ansızın unutuvermek kim bilir ne korkunç bir şey olurdu. O zaman acaba bir manası kalır mıydı yaşamanın? O zaman kimi özler, kimi beklerdim? Senin için yaşamak ve yine bir gün senin için ölmek varken, kim bilir nasıl bir ölüm olurdu sensizlik?
Şimdi, sabahları gözlerimi açar açmaz ilk işim seni düşünmek oluyor. Her yerini ayrı ayrı hatırlıyor, özlüyorum. Birlikte geçen her günümüz bütün dakikalarıyla tekrar tekrar geçiyor aklımdan. İlk tanıştığımız günden, son buluştuğumuz güne kadar her şeyi, evet her şeyi bir bir hatırlıyorum. Güzelliğin bir şiir gibi yerleşmiş hafızama. Her gün birkaç kere okumadan edemiyorum artık.
