O kadar acı çekiyorum ki sabahları acı içinde uyanıyorum. Ruhum, vücudum, kalbim acıyor. O kadar kötü haldeyim ki içim sızlıyor. Ölsem daha az acı çekerim gibi geliyor. Sabahın 6’sında insan güne böyle uyanır mı?Sanki ruhumu her an parçalara ayırıyorlar ve ben bunun acısını hissediyorum. Üstelik zamana rağmen hafiflemiyor da. Canım çok yanıyor. Sanırım bir daha asla gerçekten mutlu olamayacağım.Gezmeye gidiyorum, arkadaşlarımla buluşuyorum ama bir an bile aklımdan çıkmıyorsun. İçimdeki hisler de, acı da hep aynı kalıyor.