"Senin cezan acı çekmek değil," dedi şeytan.
"Bir gün gerçekten sevildiğini hissedip, tam alışmışken herkesi kaybetmek olacak."
Yaşam yolumuzun ortasında
karanlık bir ormanda buldum kendimi,
çünkü doğru yol yitmişti.
Ah, içimdeki korkuyu
tazeleyen, balta girmemiş o sarp, güçlü
ormanı anlatabilmek ne zor!
Öyle acı verdi ki, ölüm acısı sanki;
ama ben, orada bulduğum iyilikten söz edeceğim,
gördüğüm, başka şeyleri söyleyeceğim.
Oraya nasıl girdiğimi bilemeyeceğim,
öyle uykum gelmişti ki,
doğru yolu bırakıp gittiğimde.
Ama yüreğimin içine
korku salan vadinin bittiği
tepenin eteğine geldiğimde
yukarı çevirdim gözlerimi,
omuzlarını gördüm onun, herkese her yerde
yol gösteren gezegenin ışınları içinde.
O zaman biraz dindi,
o sıkıntılı gecede
yüreğimin gölüne çöken korku.
Dante Alighieri 
İlahi Komedya - Cehennem
Dante Alighieri İlahi Komedya - CehennemReklam
Sana hoşça kal dedim.
Gözlerimi, gülümsememi senden alamasam da.
Belki hayatında olmayışıma alışmışsındır. Bana acı vermeyi seven seni istemiyorum, demiştin. Varlığınla da yokluğunla da bana acı vermeyi seviyorsun sen, demiştin. Bu suçluluk duygusuyla baş etmeye çalışırken seni incitme korkusu siyah ince bir tül gibi sevgimin üzerine çöküyor, örtüyor.
Öyle ya varlığım da yokluğum da acı veriyor sana. Hiç olmasaydım, hiç doğmasaydım. Yolum bu caddelerden geçmeseydi. Çok uzak diyarlarda varlığımdan hiç haberin olmadığı ülkelerde yaşasaydım. Senin için yapabilseydim yapardım bunları. Göz göze dip dibe mesafeler kadar yakın ve bir o kadar uzak karmaşık bir denklemde eriyorum.
Korkum bir tül gibi. Büründüm. Kara bir tül.
Öte yandan kırgınım, kızgınım sana. Bana yüklediklerinden yorgunum.
Ama yine de buna nasıl aşk denebilir ki?
Dile getirilmediyse, sessiz sessiz acı çekiyorsan...
Kalbin dev bir kayanın altında paramparça olmuşsa
Bu aşk değildir.
Reklam
Reklam