Puan vermedi·416 syf.·
2020 648. kitabı
Yaklaşık dört aylık bir sürece yayarak okuduğum ve neredeyse her bir karakterinin hayatımın bir parçası haline geldiği Durgun Don eseri için inceleme yazmazsam olmazdı:) Zaten çok beğendiğim eserlere mümkün olduğu kadar inceleme yazmaya, paylaşımlar yapmaya, daha çok okura ulaştırmaya çalışıyorum. Umarım fayda sağlayabiliyoruzdur.
Durgun Don Şolohov'un kaleme aldığı, 14 yıllık bir süreçte tamamlanan, yazara nobel edebiyat ödülünü getiren tabiri caizse muhteşem bir Kazak destanıdır.
Eser 4 ciltten oluşmaktadır. Yazarın üslubu tıpkı kitaba ismini veren Don Nehri gibi akıcı, insanı sürükleyen bir niteliktedir.
İlk ciltle birlikte Don bölgesinde yaşayan Kazak halkının günlük yaşantısı, gelenek ve görenekleri, inançları, aile yapıları anlatılmaktadır. Yazar Özellikle bir aile üzerinden tüm Kazak toplumunu tanıtmaya çalışmıştır. Ciltler ileriledikçe 1. Dünya savaşı, Rusya'da Çarşık rejiminin yıkılması, Ekim Devriminin gerçekleşmesi, Bolşeviklerin yönetimi ele geçirmesi ve Rusya topraklarında yaşanan iç savaşlar eserin ana hatlarını oluşturmaktadır. Savaşın insanlar üzerindeki etkisi, nasıl bir yıkıma neden olduğu, ne büyük acılar yaşattığı etkileyici bir şekilde anlatılmıştır. Fakat eseri sadece savaş içeriğiyle tanımlamak hatalı olur; savaşlar yaşanırken Kazak halkının aile ilişkileri, geçim şekli, kadın-erkek ilişkileri, aşk, evlilik, insanların hayata bakış açıları gibi bir çok olgu işlenmektedir. Bu detaylı anlatım bir çok okura Kazak toplumunu daha yakından tanıma fırsatı verecektir.
Kitabı okurken sık sık kapıldığım şu düşünceyi de paylaşmak istiyorum: iki zıt politik düşüncenin kitleleri harekete geçirerek çıkardığı savaşın sonunda kazananlar kahraman, kaybedenler hain ilan ediyor. Halbuki belki de hain ilan edilenlerin politik düşüncesi o toplum için daha
Yağmur Dindi, Rüzgâr Kaldı...
Puan vermedi·184 syf.·
2026 87. kitabı
"Aşk neydi sence?" Birini severken gözünün kör olması mıydı? Karşılık beklemeden sevmek, seni görmeyen birini yıllarca aynı heyecanla beklemek miydi? Yoksa sevdiğin insanın sana bir kez gülümsemesiyle bütün kırgınlıklarını unutup yeniden ona doğru yürümek miydi? 
Bana İkimizi Anlat kitabını okurken kendime bu soruları defalarca sordum.
Bu kitap benim için sadece bir aşk hikâyesi değildi. Sayfaları çevirdikçe sevmenin bazen ne kadar güzel, bazen de ne kadar ağır bir yük olabileceğini hissettim.
Rüzgâr'ın hikâyesi çocukluğunda başlıyor. Daha küçücük bir çocukken komşusu Yağmur'a âşık oluyor ve o sevgi yıllar geçse de hiç eksilmiyor. Yağmur ise onu hep en yakın arkadaşı olarak görüyor. Ne zaman canı yansa, ne zaman hayat onu yorsa, dönüp dolaşıp Rüzgâr'ın yanına geliyor. Rüzgâr ise her defasında biraz daha kırılıyor ama Yağmur'un küçücük bir gülümsemesiyle bütün yaralarını unutuyor. İnsan okurken bazen "Bu kadar sevilir mi?" diye düşünmeden edemiyor.
Kitap boyunca yağmur sadece gökyüzünden yağmıyor; sanki Rüzgâr'ın kalbine de yağıyor. Rüzgâr ise adı gibi esiyor ama içindeki fırtınaları kimseye göstermiyor. Yağmur'un kokusunu her rüzgârda arıyor, onun mutlu olması için kendi mutluluğunu ikinci plana atıyor. En çok da Rüzgâr'ın sessiz sevgisi etkiledi beni. Çünkü bazı insanlar sevgilerini söyleyerek değil, susarak yaşar.
Ama kitabın beni en derinden sarsan kısmı Rüzgâr'ın annesiyle ilgili olan bölümdü. Yağmur'a çok kırıldığı bir gün her şeyden kaçmak istiyor. Telefonunu kapatıyor, kimse ona ulaşamasın diye evi terk ediyor. O sırada annesi defalarca onu arıyor ama Rüzgâr hiçbirini göremiyor. Eve döndüğünde ise annesini cansız bir şekilde buluyor. O satırları okurken gerçekten boğazım düğümlendi. Çünkü Rüzgâr, yıllarca Yağmur'u severken
Bana İkimizi Anlat kitabını okurken kendime bu soruları defalarca sordum.
Bu kitap benim için sadece bir aşk hikâyesi değildi. Sayfaları çevirdikçe sevmenin bazen ne kadar güzel, bazen de ne kadar ağır bir yük olabileceğini hissettim.
Rüzgâr'ın hikâyesi çocukluğunda başlıyor. Daha küçücük bir çocukken komşusu Yağmur'a âşık oluyor ve o sevgi yıllar geçse de hiç eksilmiyor. Yağmur ise onu hep en yakın arkadaşı olarak görüyor. Ne zaman canı yansa, ne zaman hayat onu yorsa, dönüp dolaşıp Rüzgâr'ın yanına geliyor. Rüzgâr ise her defasında biraz daha kırılıyor ama Yağmur'un küçücük bir gülümsemesiyle bütün yaralarını unutuyor. İnsan okurken bazen "Bu kadar sevilir mi?" diye düşünmeden edemiyor.
Kitap boyunca yağmur sadece gökyüzünden yağmıyor; sanki Rüzgâr'ın kalbine de yağıyor. Rüzgâr ise adı gibi esiyor ama içindeki fırtınaları kimseye göstermiyor. Yağmur'un kokusunu her rüzgârda arıyor, onun mutlu olması için kendi mutluluğunu ikinci plana atıyor. En çok da Rüzgâr'ın sessiz sevgisi etkiledi beni. Çünkü bazı insanlar sevgilerini söyleyerek değil, susarak yaşar.
Ama kitabın beni en derinden sarsan kısmı Rüzgâr'ın annesiyle ilgili olan bölümdü. Yağmur'a çok kırıldığı bir gün her şeyden kaçmak istiyor. Telefonunu kapatıyor, kimse ona ulaşamasın diye evi terk ediyor. O sırada annesi defalarca onu arıyor ama Rüzgâr hiçbirini göremiyor. Eve döndüğünde ise annesini cansız bir şekilde buluyor. O satırları okurken gerçekten boğazım düğümlendi. Çünkü Rüzgâr, yıllarca Yağmur'u severken
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Erken Rüya Zamanlar
Erken Rüya Zamanlar 
Fatma Erdek
Selam kitap dostlarım
Size yine duygu yüklü bir kitapla geldim. Kalemine hayran olduğum yazar Fatma Erdek'in Erken Rüya Zamaları kitabını yeniden okudum. İlk okuduğumda gözyaşlarıma hâkim olamamıştım, bu kez de aynı duyguları iliklerime kadar hissettim.
Yazarın kalemini çok seviyorum. Öyle samimi, öyle bizden ki... Kim bilir şu an bu dünyada kaç Eser ve kaç Nehir yaşıyor. Okurken zaman zaman onlara kızdım da... Keşke her şeyi açık açık konuşabilselerdi de bu kadar acıyı yüreklerine yüklemeselerdi.
Eser çok gururlu bir adam. Ama zamanla aşkın, gururdan çok daha büyük bir duygu olduğunu öğreniyor. Nehir ise kalbini ona verdiğinde henüz 19 yaşında, hayatın başında genç bir kızdı. Belki de yaşadığı acılar onu bugün olduğu kadına dönüştürdü. Sonunda karşımıza, aşkı için savaşmaktan vazgeçmeyen güçlü bir kadın çıkıyor.
Bu nasıl bir aşk ki; 15 yıllık ayrılığın ardından bile duygular ilk günkü kadar canlı kalabiliyor... Yanlış anlaşılmaların, sırların ve ihanetlerin gölgesinde kalan iki yürek, yıllara rağmen birbirlerinden kopamıyor.
Eser çalışkan ve gururlu bir genç adamdır. Bir gün iş yerinde genç bir kız cüzdanını düşürür. İlk karşılaşmaları pek de iyi geçmez. Ancak Nehir, karşısındaki adamı tanıdıkça işler değişmeye başlar. Eser ise ondan uzak durmaya çalışır; çünkü Nehir patronunun kızıdır.
Aralarında filizlenen aşk çok güzeldir. Fakat Eser savaş muhabiridir ve görevi için savaş bölgesine gitmek zorundadır. Nehir gitmemesi için yalvarır, Eser ise sadece "Beni bekle" der.
Ve hayat, iki âşığın kaderini bambaşka bir yöne savurur...
Yıllar sonra yolları yeniden kesişir. Eser başladığı yere dönerken, Nehir de babasının şirketinde çalışmaya başlamıştır. Aynı ortamda olsalar da artık kalplerindeki aşkın yanında büyük bir kırgınlık ve nefret de vardır.
Peki1000Kitap
Erken Rüya Zamanlar Fatma Erdek
Selam kitap dostlarım
Size yine duygu yüklü bir kitapla geldim. Kalemine hayran olduğum yazar Fatma Erdek'in Erken Rüya Zamaları kitabını yeniden okudum. İlk okuduğumda gözyaşlarıma hâkim olamamıştım, bu kez de aynı duyguları iliklerime kadar hissettim.
Yazarın kalemini çok seviyorum. Öyle samimi, öyle bizden ki... Kim bilir şu an bu dünyada kaç Eser ve kaç Nehir yaşıyor. Okurken zaman zaman onlara kızdım da... Keşke her şeyi açık açık konuşabilselerdi de bu kadar acıyı yüreklerine yüklemeselerdi.
Eser çok gururlu bir adam. Ama zamanla aşkın, gururdan çok daha büyük bir duygu olduğunu öğreniyor. Nehir ise kalbini ona verdiğinde henüz 19 yaşında, hayatın başında genç bir kızdı. Belki de yaşadığı acılar onu bugün olduğu kadına dönüştürdü. Sonunda karşımıza, aşkı için savaşmaktan vazgeçmeyen güçlü bir kadın çıkıyor.
Bu nasıl bir aşk ki; 15 yıllık ayrılığın ardından bile duygular ilk günkü kadar canlı kalabiliyor... Yanlış anlaşılmaların, sırların ve ihanetlerin gölgesinde kalan iki yürek, yıllara rağmen birbirlerinden kopamıyor.
Eser çalışkan ve gururlu bir genç adamdır. Bir gün iş yerinde genç bir kız cüzdanını düşürür. İlk karşılaşmaları pek de iyi geçmez. Ancak Nehir, karşısındaki adamı tanıdıkça işler değişmeye başlar. Eser ise ondan uzak durmaya çalışır; çünkü Nehir patronunun kızıdır.
Aralarında filizlenen aşk çok güzeldir. Fakat Eser savaş muhabiridir ve görevi için savaş bölgesine gitmek zorundadır. Nehir gitmemesi için yalvarır, Eser ise sadece "Beni bekle" der.
Ve hayat, iki âşığın kaderini bambaşka bir yöne savurur...
Yıllar sonra yolları yeniden kesişir. Eser başladığı yere dönerken, Nehir de babasının şirketinde çalışmaya başlamıştır. Aynı ortamda olsalar da artık kalplerindeki aşkın yanında büyük bir kırgınlık ve nefret de vardır.
Peki
Esere *8.5* puan verdim. Çünkü Suzanne in yaşadığı acılar, travmalar fazlasıyla hissettirdi.... Umutlar, umutsuzluklar, karanlık, ışık.. mücadele, sabır, sabırsızlık, her duyguyu okurken hissettiriyor, zor bir eser ama başarılı bir eser ortaya çıkardığına inanıyorum.
Rahibe, ailesinin isteği üzerine manastıra kapatılan genç bir kız olan Suzanne'ın yaşadığı zorlukları anlatır. Suzanne, rahibe olmayı istememesine rağmen bu hayata zorlanır. Manastırda baskı, haksızlık ve kötü muameleyle karşılaşır. Roman boyunca özgürlüğünü kazanmak için verdiği mücadele ve yaşadığı psikolojik sıkıntılar işlenir.
Eser, 18. yüzyıl Fransız toplumundaki dinî kurumları ve bireyin özgürlüğünü eleştiren önemli bir romandır. Diderot, sade ve etkileyici bir anlatımla dönemin toplumsal baskılarını gözler önüne serer. Roman, yalnızca bir rahibenin hikâyesini değil, aynı zamanda özgür irade, insan hakları ve vicdan özgürlüğü gibi evrensel konuları da ele alır.
Rahibe, bireyin özgürlüğü ile toplumsal baskılar arasındaki çatışmayı başarılı bir şekilde anlatan, düşündürücü ve etkileyici bir romandır. İnsan hakları, özgürlük ve adalet üzerine düşündüren yönüyle günümüzde de değerini koruyan önemli bir klasiktir.
......Herkese Keyifli Okumalar Diliyorum......
On Dakika Otuz Sekiz Saniye, daha ismiyle bile insanın içine tuhaf bir ağırlık bırakan kitaplardan biri. Elif Şafak bu romanda bir insanın son anlarından yola çıkarak koca bir hayatı, hafızayı, acıyı, dostluğu ve toplumun görmezden geldiği insanları anlatıyor. Daha ilk sayfalardan itibaren bunun kolay okunup unutulacak bir kitap olmadığını hissettim.
Havva’nın Üç Kızı’nı bitirdikten üç gün sonra yine Elif Şafak’tan On Dakika Otuz Sekiz Saniye’ye başladım. Açıkçası bu kadar kısa arayla aynı yazardan iki kitap okumak biraz riskliydi. Çünkü Havva’nın Üç Kızı bende çok güçlü bir etki bırakmıştı ve hemen ardından okuyacağım kitabın onun gölgesinde kalmasından çekindim. Ama bu kitap bambaşka bir yerden vurdu beni.
Romanın merkezinde Tekila Leyla var. Onun hayatı üzerinden sadece bir kadının yaşadıklarını değil, İstanbul’un arka sokaklarını, toplumun dışına itilen insanları, susulan acıları ve insanın hayata tutunma biçimlerini okuyoruz. Elif Şafak’ın en başarılı yaptığı şeylerden biri de bence tam olarak bu; herkesin görmek istemediği hayatları, okurun gözünün önüne getirip kaçmasına izin vermiyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, Leyla’nın hikayesinin sadece hüzün üzerinden kurulmamış olmasıydı. Evet, çok ağır yerleri var. Kadın olmak, yalnız kalmak, dışlanmak, yargılanmak, ait hissedememek, geçmişin insanın peşini bırakmaması… Bunların hepsi romanın içinde güçlü bir şekilde var. Ama buna rağmen kitap sadece karanlık bir hikaye anlatmıyor. Dostluk, dayanışma, seçilmiş aile ve insanın en dipte bile birbirine tutunabilmesi de en az acılar kadar güçlü işlenmiş.
Leyla karakteri bende uzun süre kalacak karakterlerden biri oldu. Onu okurken sadece üzülmedim. Düşündüm, kızdım, içim burkuldu, bazı yerlerde de insanın yaşadığı her şeye rağmen içinde bir parçayı nasıl canlı
Bazı kitaplar bittiğinde kapağını kapatırsın, bazılarıysa kalbinin bir köşesinde yaşamaya devam eder. Sadako ve Kağıttan Bin Turna Kuşu benim için ikinci türden bir kitap oldu. Sadako'nun yaşadıkları sadece bir çocuğun hikâyesi değil; savaşın masum insanların hayatında açtığı yaraların da hikâyesi. Masum çocukların öldürüldüğü bir dünya.. (Rojava,Filistin,Doğu Türkistan, Sırbistan...)
Sayfaları çevirdikçe onun umutlarına, korkularına ve hayallerine ortak oldum. Özellikle her bir turnayı katlarken iyileşeceğine olan inancı beni çok etkiledi. Bazen küçücük bir umudun bile insanı ayakta tutabildiğini hatırlattı.
Kitabı okurken birçok kez boğazım düğümlendi. Sadako'nun yaşadığı acılar karşısında üzülürken, onun cesaretine ve yaşama tutunma isteğine de hayran kaldım. Hikâye kısa olmasına rağmen verdiği duygu çok büyük. Son sayfaya geldiğimde gözlerim doldu ve uzun süre kitabın etkisinden çıkamadım.
Bu kitap bana barışın ne kadar değerli olduğunu, umudun ise en zor zamanlarda bile insanın elinden tutabileceğini öğretti. Sadako'nun hikâyesi yıllar geçse de unutulmayacak kadar güçlü ve dokunaklı. Herkesin en az bir kez okuması gereken, yüreğe dokunan bir eser.
