Güneş her akşam batıp her gün doğuyorsa
Çiçekler solup solup tekrar açıyorsa
En derin yaralar kapanıyorsa
En büyük acılar unutuluyorsa
Neden korkulur hayatta söyleyin bana ❓
Hayat acı, zaten kim dedi ki cennetten bir bahçe olduğunu. Yaşamak zor, içini kemiren ve lime lime eden imtihanlarla başbaşa olmak da zor. Sıktıkça sıkması, boğulmak ama ölmemek, nefes almak ama yaşamamak... Fakat umutlar pencerenin önünde kuş misali konup kendini gösterdiğinde bakmayı unutma azizim. Her şey geçici her şey geçecek. Sabret, bu dünya perdesi kapandığında asıl yurda kavuştuğumuzda tüm acılar, ızdıraplar, gözyaşı bitecek, insanlar içinde insansızlık, duvarların kulağı delen sessizliği bitecek. Sabret, dünya zindanından bir gün beraât edene kadar. "Gir cennetime" hitabına mazhar olmak şerefine nail olana kadar. O vakte kadar "lâ ilâhe illallâh, lâ ilâhe illallâh" Yâ Hakk.
Reklam
Umut DenizindeŞiir
Derdimiz yok değil mi?
Tertemiziz değil mi?
Ellerinizi çekin kirli günahlarınızdan,
umutlarımız hâlâ aklın ve vicdanın elinde.
Günahımız kendimize,
derimiz zehirli belki.
Ama kimsenin hayatını karartmadık,
umudumuz hâlâ dimdik ayakta.
Çaldığımız bir türkü mü vardı?
Dinledik biz de.
Allah’a isyan etmedik ki,
ruhumuz temizdi yine de.
Adalet deyip içtiğiniz yeminler,
haramla ördüğünüz saraylar...
İnsanlığın üstüne attığınız yükleri
bir gün taşıyamayacaksınız.
Bu denizde büyüdüm ben.
Çocukluğumu anlatamam;
umudun içinde açan bir papatya gibiydi,
ihanetin ortasında ezilen.
Nasır tutmuş ellerim var,
hasımların arasında büyüyen.
Gel otur yanıma,
belki anlarsın dilimden.
Reklam
Reklam