Ricky Ölmek İstiyor
Birçok şair/yazar intihara teşebbüs etmiş ve başarmışlardır. 
Anne Sexton 
Sylvia Plath 
Marina Tsvetayeva 
Gérard de Nerval 
Vladimir Mayakovski 
Sergey Yesenin 
Thomas Chatterton gibi gibi sıralayabiliriz. Bu incelemem kendi hayatımdan oluşan kesitlerden oluşuyor, ben de zaman zaman ölmeyi dimağımdan geçirmiştim fakat başarı olamamıştım. Hayata olan inancımı altüst oluşunu sinema şeridi gibi önümde geçti defalarca. Ben ki, yaşamın boyunca ölmeyi neden istedim, ölmeyi bu kadar meşrulaştırmamın nedeni neydi veya ölmek bir kurtuluş mudur diye kendime defalarca sormuşumdur velhasıl kelam sorunun arkasında durduğum vakit cevabını bulamamıştım. Kitap beni anlatıyor; depresyon, panik atak, ani öfke krizleri, paranoya gibi iz düşümler sirayet ediyordu. Hissikablelvuku doğurgan yapısı beni tinsel sonuçlara çağırı yapıyordu. Hayatımın olağan şekli, beni hayata olan yaşama sevincini alışı, ailem olan bildiklerim benden ümidi kesmeleri, inzivaya çekilmem, kitaplara olan düşkünlüğüm sayesinde biraz olsun ardı sıra gelmeksizin hayata tutunmaya başarmıştı. Ben istiyor muydum peki, böyle olmasını? Veya antrparantez ''farazi duyumunun içinde birikmiş tonlarca: Korku ve acılaşma!'' zaman içinde süregelen depresif kaygılar, odalara kapatmak kendimizi, kalabalıktan hoşlanmamak, kendi sesini duyabileceğin bir izbe yer behemehal çıldırışlarım, haykırmalarım... bir 
Anton Çehov'ın 
Vişne Bahçesi kitabında gibi haykırmalarım olağan sürece bağlıyordu beni. Nedendir bilinmez kendimde sürekli aşağılanma kompleksi içinde hayatımı yaşıyordum. Ajitasyon eylemimim defalarca bizatihi sürdü -içinden çıkılamaz bir hal almaya başladı- ki, durmadan uzlaşmam gereken birtakım esrarengiz şeyler yaşamama bağlıyorum bunları. Eduard, kitap okumayı severdi, müziği severdi, sanatı severdi, bir zaman ressam olmayı bile hedefliyordu kendinde. Ama ''insanlarla
Anne Sexton Sylvia Plath Marina Tsvetayeva Gérard de Nerval Vladimir Mayakovski Sergey Yesenin Thomas Chatterton gibi gibi sıralayabiliriz. Bu incelemem kendi hayatımdan oluşan kesitlerden oluşuyor, ben de zaman zaman ölmeyi dimağımdan geçirmiştim fakat başarı olamamıştım. Hayata olan inancımı altüst oluşunu sinema şeridi gibi önümde geçti defalarca. Ben ki, yaşamın boyunca ölmeyi neden istedim, ölmeyi bu kadar meşrulaştırmamın nedeni neydi veya ölmek bir kurtuluş mudur diye kendime defalarca sormuşumdur velhasıl kelam sorunun arkasında durduğum vakit cevabını bulamamıştım. Kitap beni anlatıyor; depresyon, panik atak, ani öfke krizleri, paranoya gibi iz düşümler sirayet ediyordu. Hissikablelvuku doğurgan yapısı beni tinsel sonuçlara çağırı yapıyordu. Hayatımın olağan şekli, beni hayata olan yaşama sevincini alışı, ailem olan bildiklerim benden ümidi kesmeleri, inzivaya çekilmem, kitaplara olan düşkünlüğüm sayesinde biraz olsun ardı sıra gelmeksizin hayata tutunmaya başarmıştı. Ben istiyor muydum peki, böyle olmasını? Veya antrparantez ''farazi duyumunun içinde birikmiş tonlarca: Korku ve acılaşma!'' zaman içinde süregelen depresif kaygılar, odalara kapatmak kendimizi, kalabalıktan hoşlanmamak, kendi sesini duyabileceğin bir izbe yer behemehal çıldırışlarım, haykırmalarım... bir Anton Çehov'ın Vişne Bahçesi kitabında gibi haykırmalarım olağan sürece bağlıyordu beni. Nedendir bilinmez kendimde sürekli aşağılanma kompleksi içinde hayatımı yaşıyordum. Ajitasyon eylemimim defalarca bizatihi sürdü -içinden çıkılamaz bir hal almaya başladı- ki, durmadan uzlaşmam gereken birtakım esrarengiz şeyler yaşamama bağlıyorum bunları. Eduard, kitap okumayı severdi, müziği severdi, sanatı severdi, bir zaman ressam olmayı bile hedefliyordu kendinde. Ama ''insanlarla
Kitaba ilk başladığımda büyük bir beklenti ile başlamamışım aslında ama okudukça hiç beklemediğim şekilde sarstı beni. Çünkü ben daha çok ölmeye niyetli bir kızın ölmekten nasıl vazgeçtiğini okuyacağımı düşünüyordum fakat tam tersi ölüm düşüncesini kabullenmenin ve son zamanlarını nasıl geçirdiğini etrafını nasıl etkilediğini ve hayatın ne kadar önemli bir kavram olduğunu çok güzel anlatan bir kitaptı.
İnsanın kendisini belirli kalıpların altında ne kadar sınırladığını, hayaller ve gerçek anlamda var olma, anlamını bulma yolunda ne kadar korkak olabileceğini ölüm düşüncesinin balyoz gibi hissedildiği zaman nasıl da tüm hünerlerini gösterircesine sınırlarını zorlayan bir hale gelebileceğini anlatıyor. Bir alıntı da şöyle diyordu hatta
“Elimde yalnızca şimdiki zaman var ama.. hem de epeyce kısa bir zaman.”
“Kimsede daha fazlası yok, şimdiki zaman ise her zaman kısadır. Tabii bazı insanlar, bir sürü şeyler biriktirdikleri bir geçmişleri ve daha bir sürü şey biriktirebilecekleri bir gelecekleri olduğuna inanırlar.”
Hepimizin elinde sadece şu an var ve bizi o kızdan ayıran tek şey onun öleceği zamanı biliyor olmasıydı. Hayat hepimiz için aynı seyirde devam ediyor. İnsan kendi hayatında rol yapıyorsa ve bu role kendini alıştırmışsa bu bir yerde nüfuz ediyor ve siz kendinizi hasta ya deli olarak adlandırıyorsunuz. Vücudunuz, ruhunuz sizin kendinizi yok saymanıza dayanamıyor ve ‘acılaşma’ dediğimiz duruma geçiş yapıyor. Bundan kurtulmanın yolu hayatta yaşamaya değer sebepler bulmak, hayattan zevk almak. Yaşamın kıymetini bilmek. Veronika sayesinde kendini sorgulayan hayata bağlanan çoğu insan için bunlar yaşanmalıydı. He bu arada doktor Igor favorilerim arasındaydı ve hiç beklemediğim şekilde sonlandı. Bana kişisel gelişim gibi hissettirdi hatta ayaklanıp bir şeyler başarmak
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ölümün olduğu bir yerde yaşamak bir mucize.
Bize dayatılan normlar mı delilik, yoksa içimizdeki herkesten farklı olan şeyleri yapmaya çalışmak mı bir delilik?
Kitabımız, Veronika adında 24 yaşında, her şeyi güzel giden ideal bir aile yaşantısına sahip olan bir kadının intihar etmesiyle başlıyor.
Ve asıl hikâyemizin geçtiği deliler hastanesi olan Villette'e gidiyor. Orada doktorumuzun, asıl olayın kahramanı Veronika'ya "1 hafta ömrün kaldı" demesiyle başlıyor. İlk başta Veronika hâlâ ölmeyi istiyor ve yollarını da arıyor. Fakat burada yavaş yavaş ölümü ensesinde hissettiğinde, normlara takılı kalmayıp aklından geçen tüm şeyleri yapmak istiyor ve yapabileceklerini yapıyor da. Tekrardan hayatta yaşama isteği geliyor.
Kitapta "Vitriol" (Acılaşma) denilen asıl metaforumuz olan bir zehirden bahsedilir. Bu zehir insanı öldürmez ama yaşama sevincini, riski ve tutkuyu öldürür. İnsanlar bu zehri "güvenli bir hayat" sanarak her gün yudumlarlar. Veronika, ölümün soğuk nefesini ensesinde hissettiği an, bu zehri kusmaya başlar.
Kaybedecek hiçbir şeyi kalmayan insan, dünyanın en özgür insanıdır.
Veronika özgürlüğü "delilik" diye tabir ettiğimiz şeyin kıyısında buluyor.
Kitabı kapattığınızda kendinize şunu soracaksınız:
"Ben bugün gerçekten yaşadım mı, yoksa sadece ölmediğim için mi günü tamamladım?"
Eğer hayatınızın direksiyonu "başkalarının beklentileri"ne kilitlendiyse, Veronika'nın hikayesi sizin için bir kaçış tüneli olabilir.
Spoiler içerir!
Kitabı beğendim. Ölümün yaşamı, yaşamın da ölümü nasıl beslediğini çok güzel anlatan bir kitap. Ölme isteğinin yaşamı sona erdirmek anlamında olmadığını ama yaşanılan hayatı sona erdirmek anlamında olabileceğini düşündürdü. Anlatımı da akıcıydı. Özellikle acılaşma kavramını çok sevdim. Bu kavramın bir diğer adı vitriol. Herkesin bünyesine bulunduğundan ve bağışıklığın zayıf olduğu anlarda ortaya çıktığından bahsediyor. İnsanlar normal bir hayat yaşarken de yani herşey rutinken de gitgide zehirlediğinden bahsediyor. Doktor, Freud'un libidoyu keşfedip psikanalizi geliştirmesini örnek göstererek, acılaşmanın yavaş yavaş öldürdüğünden bahsedip, buna tedavi geliştirmeye çalışıyor. Ve aslında etkileşim halinde olduğumuza da değiniyor. Mesela veronika'nın her an ölümle yüzleşmesi hem onda hem çevresinde bir yaşam bilinci oluşturuyor. Özellikle geçiş dönemlerinde okumayı önereceğim bir kitap.
Vitriolünüzü Fenotalsiz Tedavi EdinDuygu ve Düşünce
Spoiler içerir!
İnanılmaz etkilendiğim bir kitap... Hayata bakış açımı dahi değiştirdi, bunları yazarken ağlamak üzereyim. Bir romanın yaşamın anlamını ruhunuza işlediğini hayal edebiliyor musunuz? Böyle bir kitap işte "Veronika Ölmek İstiyor".
Veronika'nın intiharıyla başlayan bu macera, onun yaşamın anlamını bulmasıyla sonlanıyor. Yazar öyle içtenlikle işlemiş ki, herkesin yaşamının anlamı hem kendine bağlı, özgün hem de genel bir yargı. Kendi adıma konuşmam gerekirse yaşamayı çok seven umut dolu bir insan olduğum söylenemez. 25 yaşındayım, yeni yeni kim olduğumu beni nelerin mutlu ettiğini kavradığım bu dönemde bana ışık kaynağı oldu.
Dr. Igor'un bahsettiği Vitriolün tedavisinin Fenotal adlı ilaçla ölüm bilinci yaşatması, ölüm bilincinin daha yoğun yaşamayı öğretmesinin kanıtının Veronika'nın hikayesinden geçmesi... Ben de acılaşma yaşayan bir insandım, ölümü düşünüp kendi yaşamımın anlamını bulacağım... 
Veronika Ölmek İstiyor 
Paulo Coelho 
Büş
Veronika Ölmek İstiyor Paulo Coelho BüşRutinleşen bir hayatta yaşama tutunmaya çalışmakDuygu ve Düşünce
Rutinleşen, ebeveynlerinin dayattığı hayatı yaşarken kendi hayallerini görmezden gelen, farklılıklarını reddedip diğer herkes gibi olmaya çalışan bir grup insan farklılıklarını daha fazla saklayamayınca 'delirip' düştüğü Villete akıl hastanesinde geçiyor hikayemiz. Buradaki 'deliler' ya gerçekten delidir ,ki aslında az biraz farklı olan herkes delidir, ya da deliler dünyasında sorumluluk almasına gerek olmadığı için dış dünyadan kaçan normal bir insandır. Hepsinin ailesi ya da eşi yüksek meblağlar yatırıp bu paralı akıl hastanesine yakınlarını yatırmıştır. Ve bir gün hastaneye yeni bir kız gelir. İntihar girişiminde bulunan bir kız.
"Yaşamına son verme girişimi insana özgü bir şeydi. Aynı şeyi yapan, ama hastane duvarları dışında yaşayan pek çok kişi tanıyordu. Onlar masumiyet ve normallik taslıyorlardı, çünkü intihar gibi skandal sayılan bir yolu seçmemişlerdi. Yavaş yavaş öldürüyorlardı kendilerini, Dr. İgor'un adını Vitriol koyduğu zehri emerek."
Vitriol zamanında padişahların, kralların öldürmek istediği hainler için kullandığı bir zehirin adıydı. Dr. İgor, insanin ruhunu bir nevi çekip 'acılaştıran' hastalığa da bu ismi verdi. Dr. İgor'a göre acılaşma hastalığına tutulanlar iradelerini yavaş yavaş kaybedip her türlü isteklerini kaybetmeye başlarlar. Rutin işlerini -işe gitmek, televizyon izlemek, çocuk yapmak, trafikten şikayet etmek vb.- sürdürseler de bunlar artık otomatiğe bağlanmıştır ve hiçbir duygu barındırmaz. Bu hastalıklarını ise bir tek pazar günü hissederler. Oyalanacak tekdüze işleri olmadığından, belirtiler ortaya çıkar. Huzurlu bir hafta sonu yerine sinirli bir şekilde haftayı kapatırlar. Hiçbir şey de olmamış gibi rutin hayatına döndükten sonra hafta sonlarının hemen geçtiğinden şikayet ederler.
"Acılaşan insan zamanla hiçbir istek duymaz. Ne