sonunda gene yenildi Kelimelere, Kelimelerle birlikte açugi savasta. Yalnizlik hep oradaydi.
Büyük kelimelerden her zaman kaçindi ve büyük kelimeler kullandigini gördü. Küçük kelimeleri kendine yakistiramadi; oysa küçük kelimelerle suçlandi ve kendini küçük kelimelerle savundu. Bütün insanlar, ellerini uzatarak isaret parmaklaryla suçladilar onu, kelimeleri yüzünden. Herkese ihanet etmisti.
Burhan, Metin, annesi, Sabri, babasi, Mimar Cemil ve daha bir ok kimse vardi. Metin:
"Ben keman çalarken ve Türkçe tango dinlerken benim adima utanmaya ne hakkin var?" diye soruyordu. Burhan saldiriyordu:
"Her gün benimle birlikte yasadin, seni sevdigime hiç bir zaman inanmadin." Annesi ihmale ugradigini soylúyordu, babasi, "Bana hep isyan ettin, küçümsedin beni!" diye tepiniyordu. Bazi okumus arkadaslari da, kültürsüzlügüne bakmadan giristigi islerle ac aci gülerek alay ediyorlard. Sabri, "Ayagim kokuyor diye beni sevmedin," diyordu.
Bazilarini dinlerken yuzunde bir sikilma izi belirirmis, birinin yaninda ötekinden utanirmis, dilencilere sadaka vermezmis,