Bugün sizlere oldukça samimi bir kitapla geldim. @ortancacocuk_ ’ın kaleme aldığı “Ortanca Çocuk”, yazarın kendi yaşam öyküsünden ve içsel yolculuğundan beslenen bir kitap. Özellikle aile içindeki rollerin insan psikolojisi üzerindeki etkilerini ele alıyor. Kitap; insanın en derininde, kimselere göstermediği o kırgın çocukluğunu gün yüzüne çıkarma çabasıyla yazılmış oldukça samimi bir eser. Adından da anlaşılacağı üzere aile dinamikleri içerisinde genellikle “görülmeyen” veya “sesi duyulmayan” o ara noktada kalmış bireyin iç dünyasına odaklanıyor. Yazar, kendi hayat mücadelesini ve sessiz çığlıklarını anlatırken aslında toplumsal bir yaraya da parmak basıyor; çünkü bu hikâye sadece bir biyografi değil, aynı zamanda ailesiyle, toplumla ve en çok da kendi iç sesiyle savaşan bir çocuğun büyüme serüveni.
Eserin en çarpıcı yönü, okura “yalnız değilsin” mesajını çok doğrudan bir dille vermesi. İbrahim Albayrak, susturulan hayalleri ve adlandırılamayan duyguları kağıda dökerek okuyucuyu kendi geçmişiyle yüzleşmeye davet ediyor. Kitabın kapak mottosunda yer alan “Bazen en çok ortada kalanlar en sessiz haykıranlardır” ifadesi, tüm anlatının ruhunu özetliyor. Bu yönüyle kitap, hem bir başarı öyküsü olarak motivasyon veriyor hem de çocukluk travmalarının yetişkinlik üzerindeki izlerini sakin ve içten bir dille sorgulatıyor. Eğer hayatınızın bir döneminde kendinizi “arada kalmış” veya “anlaşılmamış” hissettiyseniz, bu satırlarda kendinizden çok fazla parça bulmanız mümkün. İyilikle ve kitapla kalın.