Kitap tesadüfen elime geçti popüler kültürün çok bilinen moda kitaplarından çok uzakta olduğu için benimde kendisinden tesadüfen haberim oldu iyide oldu. Edebi lezzet arayan ve okurken insan doğası üzerine düşünmek isteyen her okura cümle cümle hitap eden dili sağlam bir eserdir. Hayata tutunma çabasını, insan ilişkilerinin karmaşıklığını ve bireyin toplum içindeki yerini sorgulayan, ve bence raf ömrü olmayan olmaması gereken zamansız bir romandır.
Eğer kurgunun içinde felsefi dokunuşları, sakin ama derin akıp giden anlatımları seviyorsanız, kitaplığınızda mutlaka yer açmanız gereken bir kitap.
De ki Zühre'm yüreğimde ısıdır
Gözlerimde bakıştır, sudur denizlerimde
Başkaları öldürsün ama sen yaşat beni
Ölüm adında birini sevme benim yerime...
Söylenebilecek en güzel sözler söylenmiş, yaşanabilecekler hakkıyla yaşanmış, Allah nasip etmiş onlara, bana bir söz kalmamış.
Reklam
Benim ilk okuduğum felsefe tarihi kitabıdır. Şuan hatırlamıyorum ama sanırım doksanların sonu veya iki binlerin başı idi. O zaman bende ki baskısı yanılmıyorsam bin sayfa falandı ve dili ağır gelmişti o zaman bana ve baya uzun sürmüştü okuması hatırladığım kadarıyla. Sonra birine verdim kitabı. Bu ödünç kitap alıp geri getirmeyenlerden biri. Neyse ki sonradan pdflerini buldum. Bazı baskıları üç bölüme ayrılmış. Sanırım üniversitelerde de okutuluyormuş. Yazarı zaten akademisyen. Bizde neden bu tür bi sürü kitap vardı o sıralar, onu bile tam hatırlamıyorum. Sanırım o zamanlar tiyatro kursuna giden kız kardeşlerimin, alıp ama okumadığı kitaplardandı. Yani evet, tiyatro eğitimlerinde böyle şeylerde öğretiyorlar. Dans vs de . Diğer hatırladığım, sadece felsefe tarihi değildi, tarih, görüşler, (özellikle yazar sol görüşlü sanırım) gibi şeyler de vardı kitapta.
Kitabın konusu "intihar"; fakat, sadece insanın hayatına bile isteye son vermesi midir, intihar. Potansiyelini reddetmek, olabilecekken olmamak, kendini inkâr etmek de intiharın bir çeşidi değil midir?
Arka kapak yazısı ile bitirelim sorularımızı.
Stoa'cılar intiharı doğal yaşamın olağan bir sonucu, herhangi bir sona erdirme olayı olarak görüyorlardı. Çağımız ruhbilimdeki gelişmelerle birlikte intiharı büyük ölçüde konu edindi, öyle ki Camus onu iyiden iyiye abartarak felsefenin başlıca sorunu gibi değerlendirdi. Gerçekte intihar tüm bireysel uzanımları içinde toplumsal bir olaydır, uygarlık gelişimleriyle ve bu gelişimler içinde ortaya çıkan değer değişimleriyle sıkı sıkıya bağlantılıdır. Her intihar olayı bir kaçış deneyidir ya da Afşar Timuçin'in bu romanında belirdiği biçimiyle kaçış deneyinin özel bir biçimi olan bir sığınma deneyidir. Başkaldıran insan mı başkaldırmayan insan mı ölüme sığınıyor? Temel sorun burada.
1646-1716 arasında yaşamış Alman matematikçi, filozof, hukukçu ve döneminin idarecilerine danışmanlık yapmış bir aydın olan Gottfried Wilhelm Leibniz, yazmış olduğu bu kitabında Metafizik üzerine daha önce ve kendi zamanında ortaya konulmuş olan çıkarımları/önermeleri tek tek ele alarak Varlık ile Tanrı arasındaki ilişkinin mahiyetini/niteliğini/niceliğini irdelemeye ve bu konularla ilgili görüşlerini oluşturmaya çalışmıştır. Felsefe ve Teoloji çalışmalarında Rene Descartes ve Baruch Spinoza ile birlikte çağının rasyonalist(akılcı) düşüncesini oluşturmuşlardır. Varlık dünyasında ilerlemenin/yetkinleşmenin/gelişmenin çizgisel olarak ileriye/kemale doğru olduğu görüşü günümüzde de geçerliliğini korumuştur. Okunmaya değer bir kitap.
1939’de Manisa Akhisar’da doğmuş şair, yazar, felsefeci
Prof. Dr. Afşar Timuçin tarafından yazılmış ve çoğumuzun duyduğu ancak farklı farklı anlam çerçevesini oluşturduğu Estetik ve Felsefe arasındaki ilişkilerden benliğe/bilince giden yolu betimleyen ve kavramlarını görünür kılan bir kitap.
Kitap 15 yazıdan oluşmuş.
Her bir yazıda bu iki kavramın ilişkisinden insana/bene/bilince giden güzergahı aydınlatmaya çalışmış.
Yoğun bir bilinç durumunun yazıya sindirilmiş olduğunu gördüm.
Çok değerli bit kitap.
Bir kaç alıntı:
*Kendini savunmanın en iyi yolu onlara benzememektir.
*Yeterince kendi olamayan kişi öykünmecidir.
*Ben bilinçlendikçe kendim okurum, bilinçlendikçe kendime özgü özellikler edinirim.
*İnsan için yetkin bilinç diye bir şey yoktur.
*Sanatçı için en önemli şey tanıklıktır.
*Yarım bilinç gerçekte yarım pabuç gibi bir şeydir, çok uzak olmamak koşuluyla bir yerlere bizi götürür ama götürürken canımıza da bir güzel okur. Ayağınızın acıdığına mı yanarsınız, yeterince hızlı yürüyemediğinize mi, karga gibi seke seke gidişinizin oluşturduğu o çok çirkin görünümünüze mi? Bilinçsizlik bile yarım bilinçten iyidir, çünkü bilinçsizlik durumumda ister istemez o karmaşık yaşamda varolabilmek için birilerinin size sunduğu doğru yanlış düşünce kalıplarıyla düşünürsünüz. Zaten mutlak bilinçsizlik diye bir şey yoktur, mutlak bilinçsizlik durumu eşyanın durumudur.
*Siyaset adamının kulakları her zaman kapalıdır: o hiç bir zaman dinlemeyen, her zaman monolog yapan adamdır. Demokrasi ise öncelikle bir diyalog kültürüdür.
Çok keyifle okunacak bir kitap.
Tanıtım bülteninden:
“Doğayı kandıramazsınız. Doğa size ödetir. Kimin hakkını yediyseniz ödetir, yalanlarınızı ödetir, saçmalıklarınızı ödetir. Siz ödemekle kalmazsınız, çocuklarınız da öder. Neden? Çocuklarımızın günahı
Reklam
Reklam