ATEŞ SÖNENE KADAR
“Sadece, sanki hep biraz daha zamana ihtiyacım varmış gibi geliyordu.”
Öykü severler ve sevmeyenler toplanalım. Bize göre bir kitap buldum. Kısa, akıcı, absürt, ironik, acılı ve acıklı, hüzünlü aslında tüm duyguları içinde barındıran yani hayattan kesitler de diyebiliriz.
Başrol yine kadın. Ah severiz dimi. Belki bu yüzden sahici geliyor ve bu yüzden seviyoruz yazarın kalemini. Yani benim için öyle. Bir yerimize dokunuyor, bazen yaraları yokluyor. Hüzün,karamsarlık aldı başını gitti derken işte bir yerde kahkahayı da eksik ettirmiyor şükür. Okunuyor okutturuyor kendini.
Son yıllarda okuduğum en etkileyici kitaplardan
Daniel Keyes den okuduğum ilk kitap. Düşük bir zekâya sahip Charlie'nin zekası deneysel bir operasyonla günden güne artar. Kitap Charlie'nin yazdığı ilerleme raporları bir nevi günlüğü olarak kurgulanmış. Her sayfada Charlie'nin IQ puanı yükselirken insanlarla olan ilişkilerinin nasıl değiştiğine tanıklık ediyoruz. Kitap boyunca kişinin mutlu olması, diğer insanlar tarafından kabul görmesi, sosyal ilişkiler kurması IQ'su ile ne kadar alakalı gibi soruları sordum kendime. Çevremizde ne kendimizden daha düşük ne de daha yüksek zekada insanlar istemiyoruz maalesef. Ah canım Charlie. Herkesin kitaplığında olması gereken bir kitap. Mutlaka okuyun.
Daniel Keyes den okuduğum ilk kitap. Düşük bir zekâya sahip Charlie'nin zekası deneysel bir operasyonla günden güne artar. Kitap Charlie'nin yazdığı ilerleme raporları bir nevi günlüğü olarak kurgulanmış. Her sayfada Charlie'nin IQ puanı yükselirken insanlarla olan ilişkilerinin nasıl değiştiğine tanıklık ediyoruz. Kitap boyunca kişinin mutlu olması, diğer insanlar tarafından kabul görmesi, sosyal ilişkiler kurması IQ'su ile ne kadar alakalı gibi soruları sordum kendime. Çevremizde ne kendimizden daha düşük ne de daha yüksek zekada insanlar istemiyoruz maalesef. Ah canım Charlie. Herkesin kitaplığında olması gereken bir kitap. Mutlaka okuyun.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Belli bir süre kitap okuyabileceğimi düşünmüyorum. Sinir krizleri geçirerek okudum. Midem bulanıyor. Melek gibi yaşayan, Melek gibi susan, Melek gibi bakan kadınlar var. Hep vardı. Belki de hep olacak. Ah kadınlarımız...
Lütfen okuma yazmayı unutmayayım:(
Charlie Gordon, akıllı olmak isteyen insanların ona gülmesini sevgi sanan zihni uzun süre çocuk kalmış bir adam. Bir süre o çok istediği akıllılığı elde eden hatta artık dahî olduğu için yine anlaşılmayan yalnızlık çeken bir adam. Sonunda hem akıllı hem mutlu kalmasını istiyor insan ama gözyaşlarına engel olamadan bitiyor kitap. Ah Charlie :( 
Algernon'a Çiçekler Daniel Keyes
Algernon'a Çiçekler Daniel Keyes
Merhaba kitap dostlarım...
Bugün sizlere #uyumadanöncetutduğumdilekIV ile geldim.
Öncelikle şunu söylemeliyim ki bu kitap tam anlamıyla "Mutluluk, " kitabıydı. Ozan ve Bahar'ın dağları aşıp sonunda huzura kavuştuğunu okumak o kadar güzeldi ki... Yaşadıkları onca şeyden sonra bu mutluluğu sonuna kadar hak ettiler.
İskeçe bölümleri ise kalbimi ayrı fethetti. Ozan'ın babaannesi ve dedesinin sıcacık karşılaması, aile ortamı, sofradaki samimiyet... Bir de yemek için hazırlanırken aynı tonlarda giyinmeleri. Yaya'nın kırmızı ruju... Ah Yaya, ne kadar da süslüsün sen öyle. Bu sahneler bana resmen aile olmanın sıcaklığını hissettirdi.
Ozan'ın babasıyla olan bölümlerde ise açıkçası biraz gerildim. Bazı yerlerde ona hak versem de Bahar ve Ozan'ın üzerine fazla gittiğini düşündüm. Ama Ozan'ın sevdiği kadının yanında duruşu...
"Bahar'ı ya da beni geçmişle yargılamak isteyen önce dönüp kendi eskilerine bakacak. Derdin bizim beraber olmamız, benim onu affetmemse, ben affetmeyi Bahar'la yaşadıklarımdan önce senden öğrendim."
İşte o an durup Ozan'ı alkışlamak istedim. Sevdiği kadını kimsenin karşısında yalnız bırakmaması, gerektiğinde babasının karşısına geçmesi çok güzeldi.
Bir diğer sevdiğim kısım ise bazı vedalar oldu. Özellikle Oktay'ın gelip veda etmesi ve ardından kendi yoluna gitmesi hikâyeye yakışan bir kapanıştı. Ama beni asıl etkileyen, bir babanın ilk kez şirketleri, gücü ve sahip olduklarını değil oğlunu seçmesiydi. Belki geç kalınmıştı ama yine de çok anlamlıydı.
Ve Ayfer...
Ayfer bu kitabın kalbi olmuş resmen. Kürek ve kovasıyla salyangoza ev yapmaya çalıştığı sahnelerde yüzümde kocaman bir gülümseme vardı. Ama beni asıl vuran Ozan'ın ona "Kuşum" diye seslenişiydi. Keşke o sesi duyabilseydik. Öyle içten, öyle yumuşak anlatılmıştı ki sanki seslenmiyor da kalbinden bir
Orhan Kemal'in yazarken ağladığı o kitap:El Kızı
Bu kitap tıpkı bir Yeşilçam romanı gibi, ama sonu mutlu değil buruk bitenlerden.
Sigmund Freud bizim toplumumuz tarafından hep çok başarılı ve haklı bulundu. Çünkü bizim toplumumuzda belki de yüzyıllarca yer etmiş gelin-kaynana gerçeği var. Aslında sorunlu olan gelin-kaynana değil asıl sorun olan annesinin ve eşinin konumunun ayrımını yapamayan, Ağa, paşa gibi sözlerle büyütülmüş, babasından gördüğünü aynen eşine ve annesine uygulayan evin oğulları.
İşte kitabımızda böyle karakterlerle başlıyor. Zalim anne Hacer, onu yücelten oğlu Mazhar, ve kaynana eziyeti altında zulüm gören Nazan.
Ah Nazan! Öncesinde kitap başladığında öyle çok kızdım ki sana. "Neden hakkını aramıyorsun, neden sesini çıkarmıyorsun" diye sonra anladım ki meğer büyültüldüğün sözler çok da farklı değildi. Senin büyütüldüğün sözler "Erkek kadının küçük tanrısıdır" sözleriydi.
Bizim toplumumuzun en büyük cehaletinin ve putunun "elalem" olduğunu kitapda bir kez daha görüyoruz. Kadınlar bu toplumda hep eziyet çekti çekmeye de devam ediyor. Sanmayın ki kitapta yaşananlar günümüzde yaşanmıyor. Belki kadınlar kaynanasıyla aynı evde yaşamıyor ama iş hayatında yaşadığı mobinglerin pek de farklı yok esasen. Yahut daha kötüsü olan tacizler, tecavüzler sonucunda suçluya gereken cezayı vermeyen hakimler, suçlunun takım elbise giyince cezasının hafiflemesi bize toplumun geliştiğini mi gösteriyor yahut bir arpa boyu yol gidemediğimizi mi? Bazı şeyler bitmiyor yalnızca şekil değiştiriyor.
Umutsuz muyuz peki? Elbette hayır! Kitaptaki Haldun karakteri tam da bunu simgeliyor. İyi ve saygılı, gereken değerlerin verildiği gelecek nesilin bizlere umut ışığı olduğunu.
Bu çarkın değişmesi için yeni nesile gereken eğitimin ve manevi değerlerin öğretilmesi ve eğitilmesi şart.
