🎂🌸🎂
Göğün ezan sesiyle yankılandığı bir vakitti
Doğdum, ağladım, güldüm, büyüdüm.
Bir ezanla başlayan sürgünüm
Bir selayla sükuta erecek.
Velhasıl ölünün dirildiği mahşer yaşına geldik.
Hoş geldin!🎂🌸🎂
Bu yaşa Furuğ Furugzad şiiri yakışır.
Yeniden doğan bir kız ve onun tuvale dökülen yankısı.
(Modelim sınıf arkadaşım, beraber doğacağız.🌸🎂🌸)
YENİDEN DOĞUŞ
- İbrahim Golestan'a -
Tüm varlığım benim karanlık bir ayettir
seni, kendinde tekrarlayarak
çiçeklenmenin ve yeşermenin
sonsuz seherine götürecek.
Ben bu ayette seni ah çektim, ah
ben bu ayette seni
ağaca ve suya ve ateşe aşıladım!
Yaşam belki
uzun bir caddedir,
her gün filesiyle bir kadının geçtiği,
yaşam belki
bir urgandır, bir adamın daldan kendini astığı,
yaşam belki okuldan dönen bir çocuktur,
Seviyordu beni belki,
Ben de onu...
Ama gerçeklikten uzaklaştıkça,
Ah, o arının zehri
Ne de tatlı geliyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bile bile ateşe yürür aşk heveslisiŞiir
Ucu sivri karanligin
Batar sabahın yanık bağrına
Bir kurbağa bir sinek bir yosun
Bataklık yetişir gece yanağına
Tüm prenses hikayeleri başlar ya ormanda
Şehirde bir düğünle sonlanır çok sonra
Sonsuza kadar mutlu umutlu yaşadılar denir ya
İşte tam burda başlar bir garip safsata
Erkek bıkar çok güzel olsa da gelini
Kadın işten çocuktan yalnızlıktan kurtaramaz elini
İkisinin de hayat büker belini
Sonra bu hikayelerde düşünen kaşır kelini
Yine de uslanmiyor gönlüm
Bir aşk ki olsun sonsuz budur muradım
Ben de bir garip ve yalnız olmaktan usandım
Neden açılmıyor bu nasibim ah kara bahtım.
Günlük 570
24.06.2026
Uzun zamandır yazmayı bırakmanın acısını çıkarırcasına kanattım elimi.
Yazarken öylesine sıkmışım işte kalemi.
İnan bana arkadaşım; Biliyordum. Hissediyordum. Ne sözleri birbirine uyuyordu ne davranışları.
Seven sevdiğine kullanmaz o kelimeleri.
Ben sevmediğime dâhi kullanmamıştım bir kez olsun o zehirleri.
İşte günlük yazmayı bırakmamın nedenini anlatacağım dinle beni...
Rüznâme-i senin içün ettim ihtitâm
Ki lâyık idün yevm-i külliyanıma sen
Lâkin cefâpîşem etti ruhunu feverân
Anladım ki bâid-i sevdâ istersin sen
Cünha saymazım çün göynüm virân
Uzletimden kopardın meni zorla sen
Aysarı değildir hasletim ki ne bu hüsran
İnhisara müddeî hem rind-meşrepsin sen
Her bir kelimede saklı olan hikaye sen.
Çöz şimdi tüm bulmacayı, değil hiçbir tanıdığın ben.
Hallerimi değişken buldun, her sözüm seni tartmak üzerineyken.
Hani sevdiğin tüm şiirlerimden ettim ferâgât, sırf istedin diye sen.
Yorgunluğum ve solgunluğum, haklılığıma kırgınlığımdan aslen.
Her vakâyı hisseden benken saygımdan sustum, geldim bilmezden.
Hata benim bilirim, tüm tecrübemi ve ihtiyatımı bıraktım elden.
Suçlamam o kartalı yalnız uçmayı sevdiğinden...
Bilinen bir hikayenin bilinen bir sonunda buldum yine kendimi.
Bir zamanların meşhur beyiti sardı çevremi.
Yüreğimin Filminde Bir Koku
Ey hoş koku, sihirli çiçeklerin hatırası
Bu dar evrende, bu unutuluş vadisinde
Hiçbir şeyi olmayan ve hiçbir şeye ait olmayan
Başıboş bir rüzgâr gibi yalnız bırakma beni
Gel doldur yüreğimi görüntülerinle
Defalarca kapıldım çünkü sihrine bu rüyanın
Defalarca ışık saçıldı üzerime…
Öyle çok öptüm ki hayatı dudaklarından
Öyle çok dokundum ki alnına ölümün,
Ne kadar battıysa toprağa ellerim,
O kadar yeşil doğdum ben yeniden.
Heyhat! Ne büyük yanılgıymış, ne büyük aldanış!
Ah, bu acı anne, tüm sınır kapılarında, bütün evlerde
Bütün balkonlarda, tüm yemek tabaklarında
Bütün merdivenlerde, tüm kaldırımlarda
Ve yataklarda, ve yastıklarda...
Ah ne aptalmışım ben anne!
Bir şiire benzeyecek sanırdım hayatım
Oysa defalarca okşadı yüzümü şu ıslak rüzgâr
Defalarca yumuşattı kinimi bu beyaz güneş
Ama düşün şakağa değdiği sırada
Birdenbire iniverdi gözlerime karanlık.
Ne büyük yanılgı! Ne çok yanılmışım ben anne!
Çünkü mumlar söner ve kör olur hep aynam
Ve aman… Kanayan bir şeyler var
Ve kırılan hep, -yüreğimin filminde.