İyi geceler·128 syf.·
Bir Delinin Hatıra Defteri 
Nikolay Gogol kısa ama aklı hafiften dağıtan kitaplarından biri.
Hadi bakalım Nikolai kim daha deliymiş diye başladım. :)))))
Başta sıradan bir memurun günlüğünü okuyorum sandım. Sonra bir baktım adam köpeklerin konuştuğunu duyuyor. Dedim ki “tamam, artık mantığı askıya alıyoruz.” Sayfalar ilerledikçe olaylar iyice uçuyor ve adam kendini İspanya kralı ilan ediyor. Ben de kitabı kapatıp “bu özgüveni nereden buluyoruz?” diye düşündüm.Hele bir burun olayı var ki,oruçluyum diye yanlış okuyorum falan sandım. Ahahahahaha
Deliye gülünmez ama vallahi Nikolai güldürdü.
Kısacası kısa, garip ve bayağı eğlenceli bir kitaptı.Okurken birkaç kez “abi sakin ol” demek istedim.Sevdim ya sevdim,evet evet sevdim :))
İyi geceler keyifli okumalar.
8/10
2026 26. kitabı
Bir Delinin Hatıra Defteri Nikolay Gogol kısa ama aklı hafiften dağıtan kitaplarından biri.
Hadi bakalım Nikolai kim daha deliymiş diye başladım. :)))))
Başta sıradan bir memurun günlüğünü okuyorum sandım. Sonra bir baktım adam köpeklerin konuştuğunu duyuyor. Dedim ki “tamam, artık mantığı askıya alıyoruz.” Sayfalar ilerledikçe olaylar iyice uçuyor ve adam kendini İspanya kralı ilan ediyor. Ben de kitabı kapatıp “bu özgüveni nereden buluyoruz?” diye düşündüm.Hele bir burun olayı var ki,oruçluyum diye yanlış okuyorum falan sandım. Ahahahahaha
Deliye gülünmez ama vallahi Nikolai güldürdü.
Kısacası kısa, garip ve bayağı eğlenceli bir kitaptı.Okurken birkaç kez “abi sakin ol” demek istedim.Sevdim ya sevdim,evet evet sevdim :))
İyi geceler keyifli okumalar.
Sanırım daha önce Kai gibi bir karakter okumadımm ve Wtf ?
O kadar deli ki, ciddi anlamda.!! Nera’yı sürekli takip ediyordu ve yaşadığı çevredeki potansiyel suçluları bulup, Nera’yla alakaları olmadıkları halde onları öldüren birisi.!!! MANYAAKKK ADAMMMM.!!
Çoğu yerde şok oldum, gerçekten hem Kai’ye alışmak zordu hem de Nera’yla beraberken sohbetlerinin çok soft oluşu tuhaf hissettirdi.. İyi anlamda bir tuhaflıktan bahsediyorum bu arada..
İçsel düşünceleri canımı çok yaktı ve sarsıldığım çok an oldu..
Kitap iki parttan oluşuyor ve ilk part favorimm.. İkinci kısımda Nera’nın bir iki an’ında sıkıldığım için bir puan kırdım..
Son sahneler ve Sergei.. AHAHAHAHAHA O KADAR GÜLDÜMMM Kİİ ONAAA AHSJSJ özlemişimm
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Dağılmaya ihtiyacım vardı ve Jax, kırık parçalarımı yakalamak için oradaydı."
"Senin kırık parçalarını seviyorum çünkü onlar bana yaşanmışlıklarını gösteriyor."
Oh my godddd, my shaaaylaa
En son okuduğum o sinir bozucu kitaptan sonra bu kitabı okumak ve Jax Kilter’la tanışmak benim için bir lütuftu, gerçekten.
Öyle aman aman bir konusu yok aslında, basit düz bir kitap diye başlamıştım ama asıl olay kesinlikle kitabın okuru içine çekmesi. Normalde aslaaaa geçmiş sahneleri sevmem, ASLAAA, ama okurken yüzümde aptal bir sırıtış vardı ahahahahaha.
Kitabın yazım dili çok akıcıydı, laf kalabalığı yoktu, boş kelimeler yoktu. En önemlisi, kadın karakter utandırıcı ve erkek karakter sinir edici şeyler yapmadı.
Tekrar ediyorum: Jax çok çok akıllı, zeki ve anlayışlı birisi. Ve yazarın karakteri bozmayıp, zor anlar yaşadığında bile karşı tarafa zarar vermemesi – kısaca "mallaştırmaması" – beni en çok etkileyen şey oldu ahahaha. Bayıldım!
Yazarın diğer kitapları da böyledir umarım, diğer kitabını da alacağım...
Kitabın içine girmiş gibi hissettim!!!
Ben Kennedy’ye kurabiye getirmiş o teyzeler gibi hissediyorum kendimi.
Kitap tam yaz kitabıydı; balkonda oturup, akşamüstü rüzgâr usul usul eserken bitirmelik bir kitap. Çook beğendim. Kafamın dağılmasına ihtiyacım varmış.
Grinin Elli Tonu
yıllaaarr yıllar önce filmleri izleyerek bu seri ile tanışmıştım en büyük hatam kitaplardan önce filmleri izlemek oldu ama kitapları da okumak ve film aralarındaki bu kesin kitapta daha farklıdır dediğim sahneleri yaşamak istedim. ancak pek de önceliğim olmadı...
genel yorumlamaya zaten gerek yok ahahahahaha
kitap genel olarak beni tatmin eden bir kitaptı, özellikle karakterlerin arasındaki onlara özel espri dili en sevdiğim yanı oldu. Christian 'ın karanlık yüzünü sanki film daha mı iyi işlemişti yoksa çeviriden kaynaklı mıydı tam bilemiyorum.... ya da biz o kadar çok dark romance okuduk ki Christian melek kaldı sjdlfıshslfşd
beni hem kitapta hem de filmde tatmin etmeyen sahne ise en sonraki "ceza" sahnesi oldu. hepimiz biliyoruz ki cezanın büyüklüğünü Ana görmek istedi ve buna göre bir karar vermek istedi. ama hem filmde hem kitapta çok seri işlenmişti. kitapta o 6 hamle arasında Ana Christian ile ilgili düşüncelerinin değişmesini bize daha iyi anlatabilirdi sanki. sadece 4 ve 6. hamle arasında 4 cümleyle delirdi yani... sevdiğin adamı terk ederken biraz daha düşünürsün de mi? yekte larar verdi resmen...
gerisi bildiğimiz gibi zaten
Efsuncu Baba
Hüseyin Rahmi… Ya ben bu kitabı niye bu kadar süründürdüm gerçekten bilmiyorum. Bi çırpıda okunabilecek sizi asla sıkmayacak bir kitap-BENCE-
Toplumun o falcılık, büyücülük, tılsımcılık anlayışı esprili bi dille işlenmiş. Ben karakterleri sevdim. Hele Agopla Kirkor ya da diğer isimleri işte her neyse ahahahahaha. Sonunda tüylerim ürperdi diyebilirim. Geleceğe öyle bir ışık tutmuş ki “abi bu efsuncular hâlâ var” oluyosunuz. Yani maalesef bi adım ileri gidememişiz, gidemiyoruz ve sanırım hiçbir zaman da gidemeyeceğiz. Hep birileri birilerini kandıracak kimi aldanıcak kimi aldanmamış gibi davranacak, ama muhakkak aldatılacak.
#k:4519. 
Hüseyin Rahmi Gürpınar
Hüseyin Rahmi GürpınarAcı, hüzün ve öfke.. bu kitabın özeti bu üç kelime aslında Başlamadan önce ağlayacağımı tahmin ettim ama bu kadar içimde hissedeceğimi tahmin edemedim. Oliver’ın ruh hali beni de depresyona sokmak üzereydi.. ve sürekli psikolojisi düzelsin diye umut ettim
Emery’e ise anında bağlandım, anındaa.. Birini iyileştirebilecek güçte biri ve bunu sadece size sarılarak da yapabilir. O hissiyatı vardı ve Oliver’a kullandığı her onarıcı cümleye kalbimi bıraktım ciddi anlamda..
Emery’nin de kendi hayatı oldukça zor, geçmişte üstüne çok büyük bir sorumluluk yüklenmiş ve bence çok ağır. Ailesi çok kötü, ciddi anlamda çok kötü. Ailesi bile demek istemiyorum çünkü böyle bir bağa aile demek içimden gelmiyor. Özellikle annesinden nefret ediyorum, zihniyeti o kadar kötü ve sığ ki okumak midemi bulandırdı. Ciddi söylüyorum kusmak istedim. Emery’nin üstüne yüklenen tüm sorumluluklar yüzünden de ağlama ihtiyacı duyuyorum.!!
Neyse..
Oliver ve Emery arasındaki aşk aslında çok masumiyet dolu ve çok güvenli hissettirdi ama ayrı ayrı hissettikleri acı aşklarının önüne geçmişti ve bu yüzden aşkın gerçekliğini hissedemedim ve bu durumdan memnun olup olmadığımı da bilmiyorum.
Kitapta ikilinin karşılaşmaları daha önce olmasına ve çok anlamlı bir olay olmasına rağmen gerçek anlamda tanıştıklarında bu konunun hiç konuşulmaması ve akıllarından dahi geçmemesi beni çok rahatsız etti ve takıldım, o yüzden puan kırdım yoksa beni ağlatan kitaplara 10’dan aşşağı vermem imkansız ahahahahaha
