Alex Schulman'ın Hayatta kalanlar romanından çok etkilenmemiştim ama 17 Haziran'ı gerçekten çok sevdim, dili akıcı, betimlemeleri ve olay örgüsü çok güzel işlenmiş kitabı elinizden bırakamıyorsunuz...Eğer insan psikolojisi, duygusal çözümlemeler üzerine romanlar okumayı seviyorsanız, 1 kamp sandalyesi ve termosta kahvenizi alıp serin bir yaz havasında okunabilecek türden.
Romanda baş karakterin ölen babasının eşyaları arasında bulduğu eski yazlıklarının telefonunu araması ve cevap gelmesiyle her aramanın 17 Haziran gününe bağlanmasını anlatıyor ve bir dedektif gibi bu günün izini sürüp çocukluğunda yaşadığı ve asla hatırlamadığı çocukluk anısını araştırıyor. Yazarın bu romanında da bir zaman yolculuğuna çıkıyorsunuz kurguyu psikolojik bir araç gibi kullanıyor ve diğer romanında olduğu aile içi travmaların, anne-baba davranışlarının çocukların hayatında bıraktığı izlerin ne kadar bastırsan da umulmadık bir anda çocukluk yaralarının patlak vereceğini, gelecek hayatını nasıl şekillendirdiğini bazen gerilim bazen bir puzzle parçalarını bir araya getirir gibi hızla ve heyecanla okuyorsunuz. Roman size net bir özet sunmuyor ama aynı Stefan Zweig romanları gibi hislerinize hitap ediyor sanki puzzlen son parçası sizdeymiş ve haberiniz yokmuş gibi.#alexschulman #17haziran
9/10
2026 35. kitabı
Bizim mahalle... Küçük bir mahallede yaşayan Murat ve ailesi.. Hayatın zor olduğu ama daha samimi olduğu zamanlar.. Küçük Murat annesi,babası ve ablası ile yaşar. Kasabadaki olaylar,kandiller,oyunlar,geleneklerin anlatıldığı sıcacık bir aile romanı. Okuyunca yüzünüzde istemsizce bir tebessüm beliriyor. İnsanların artık birbirinden uzaklaştığı bu çağda birbirine yardım eden,her sıkıntıya beraber göğüs geren bir mahallenin insanı. Nizamettin ise babası ve kız kardeşi ile yaşayan bir genç. En çok ona üzüldüm bu romanda. Keşke sonu böyle olmasaydı. Sevinçler olduğu kadar üzüntüler de hep birarada. Okuyun.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
edens diyorummmm
cok safe bir seri kaostan uzak, aile ılışkılerı on numara ve cok akıcı. serı boyunca her bır kıtapta baska bir bir kardesın hıkayesı anlatılıyor. ben ıkıde bırakmıstım ama mutlaka devam edıcem
Unutulmuş Kuşlar Göğü 3 ~ K. Kübra Berk
.
Bu seriye veda etmeye hiç hazır değildim İlk iki kitabı kısa süre önce art arda okumuş ve çok sevmiştim. Her bir karakter ve evren öyle dolu, öyle duyguluydu ki üçüncü kitaba başlamak için çok heyecanlıydım. Kitabın başlarında okuduğumuz yeni düzen, karakterlerin tüm yaşanmışlıklarla mücadelesi derken bir anda kitap öyle bir noktaya geldi ki…
Evera, elmas gen olduğunu öğrenip gücün uyutmasıyla çok zaman geçmişti. Ama yanı başında hep Rans vardı. Yuva’yla ilgili ortaya çıkan gerçekler ve göçmen olarak Rans’ın kasabasına sığınanlar, buna karşı kasaba halkının verdiği tepkiler ve düşmanlarla yaşananlar inanılmaz heyecanlıydı. Her şeyi başlatan kaybın bizi getirdiği noktayı soluksuz okudum.
Rans ve Evera, sizi asla aşamayacağım. Aşkınızı ve bağlılığınızı asla unutamayacağım. Bazı seçimleri ve sonuçları, kaderin bizi götüreceği yeri ve konu aile, kardeşlik olunca yapacaklarınızın sınırının olmayışını asla aşamayacağım.
Kitapla ilgili beklediğim bir ters köşe vardı ve o, en beklenmedik yerden geldi. BAYILDIM!
Size uzun uzun konusundan bahsetmeyeceğim çünkü okumalı ve her bir karakterle beraber bu evrene konuk olmalısınız.
Söylenecek çok şeyim var ama bu evrenle sizin de tanışmanız lazım. Ben size ne aile ilişkilerini tam anlamıyla anlatabilirim ne de Evera ve Rans ikilisinin o eşsiz bağını
Kesinlikle şans vermelisiniz. Favorilerim arasındaki yerine yerleşti bile!
“Sana verdiğim hiçbir sözün ispata ihtiyacı yok çünkü tam kalbimin içindesin,”
“Çok az kaldı, kalbim seninle. Sen benimlesin. Gökyüzü bizimle, ilk kez denizi gördüğün gün bizimle, ilk kaçışın bizimle, seni yaralı bulduğum gece benimle. Özgürlüğün bile benimle, sen benimlesin, güzelim. Sen öyle çok benimlesin ki ben sensiz kendimde değilim ama yalnız da değilim; nefesim,
Meral Akman 
Birben
Eseri elime ilk aldığımda beni kapağında yazan
”Unutmanın Kıyısında Bir Kadın”yazısı kendine çekti.İnanıyorum ki bu eser,okuyan herkesin yüreğine dokunacak ve ömrümce unutamayacak.
Unutmanın kıyısında olan bu kadın,bir zamanlar uzun,sarı lepiska saçlara sahip olan Birben di.En büyük hayali balerin olmaktı ama annesi asla balerin olmasına izin vermedi.Pilot olan babası balerin olmasına olumlu yaklaşsa da evin huzuru kaçmaması için ikinci evliliğini yaptığı eşinin dominant tavırlarına hayır diyemedi ve kızının yanında olamadı.
Bu olay Birben in yüreğinde derin yaralar açtı ve genc yaşta görücü usulü evlendi Evlendiğinde mahallenin en popüler kızıydı.Moda tasarım okuyan Birben muazzam elbiseler çiziyordu.Hemen hamile kalan Birben e,maddi sıkıntı yaşayan damatlarina destek olmak icin ailesi en işlek caddede kızlarına giyim mağazası açtı.Kocası Rıfat,bekarken işlediği suçtan hüküm giyince Birben kucağında çocuğuyla yıkıldı.Eşinin serbest kalmasına cok sevinen Birben in sevgisi kocasını evde tutmaya yetmedi.Anne ve baba sevgisinden yoksun büyüyen Rıfat,sevgisini gösteremeyen,kadınlara sevgi göstermenin acizlik olduğunu kabul eden zavallı biriydi.Uğradığı şiddetlere dayanamayan Birben,Rıfat tan ayrıldı ama sonra da istediği mutluluğu elde edemedi
İnsanın çocuklukta aldığı derin yaralar,ömür boyu onunla birlikte yolculuk ediyor arkadaşlar.Bir sahil kasabasında huzurla yaşlanmayı hayal eden Birben,demans hastalığına yakalandığını öğrendiği anda geçmişini unutmadan not almaya başladı.Oğluna yük olmamak icin ömrünün son dönemini huzurevinde herseyi zamanla unuturak yaşamayı seçti.Bu seçim beni üzdü
Yazarın psikolojik tahlilleri güçlü ve akıcıydı.Psikoloji ve kişisel farkındalık adına kaleme alınan bu eserde çocukluk travmalarına ve aile bağlarına konuk
Geceydi...
Her şey sıradan görünüyordu. Sonra bir şeyler değişmeye başladı: önce küçük ayrıntılar, sonra açıklayamadığım hisler... Sayfalar ilerledikçe odalardaki sessizlik ağırlaştı, gölgeler biraz daha yaklaştı.
Yeliz, anne ve babasını bir trafik kazasında kaybettikten sonra halası ve eniştesinin yanında yaşamaya başlar. Anne ve babasını kaybettikten sonra yeni hayatına tutunmaya çalışan Yeliz, zamanla kendisini güven ve şüphe arasında sıkışmış hissetmeye başlar. Sınav stresinin getirdiği yorgunlukla da boğuşurken, dershaneden eve geldiği bir akşam her şey değişmeye başlar. Eve adım attığı ilk anda evin zifiri karanlık olduğunu görür ve bunun sıradan bir elektrik kesintisine benzemediğini fark eder. Karanlık, adeta evin tüm gerçekliğini yutmuştur. Yeliz, salonda oturan iki siluet fark eder. Kedisi Bulut'un onlara vahşice hırlamasıyla bir şeylerin yolunda gitmediğini anlar. Telefonunu açıp halası ve eniştesinin dışarıda olduğunu öğrendiğinde ise en can alıcı soruyla baş başa kalır:
"Eğer halası ve eniştesi dışarıdaysa, az önce salonda gördükleri kimdi?"
Yazar bu eserinde sadece gerilim yaratmakla kalmamış; sevgi, aidiyet ve güvene duyulan ihtiyacı da satır aralarına incelikle işlemiş. Yeliz'in yaşadığı kayıplar onu çevresindeki insanlara daha çok ihtiyaç duyan biri hâline getirirken, yaşanan olaylar bu güven duygusunu sürekli sınava tabi tutuyor. Çünkü bazı yaralar yabancılardan gelmez; insanı en çok güvendiği insanlar incitir. Bu yüzden sayfaları çevirirken kendimi sadece "Sonra ne olacak?" diye değil, "Kime güvenebilir?" diye de sorgularken buldum. Çünkü en güvenli hissettiğimiz yer evimizdir ve en çok güvendiğimiz şey de kendi algımızdır. Peki, Yeliz'in yaşadıkları gerçek mi, yoksa zihninin acıdan ve stresten kaçmak için yarattığı bir savunma mekanizması mı?
Trafik
