Aleyna DAL
@aleeyyyy
Rehber Öğretmen
Sosyal Hizmetler -Sosyoloji
Bursa-Ankara
26 Haziran 1998
148 okur puanıAğustos 2020 tarihinde katıldı
Bir bisiklet bir çocuğun ölümü olurken bir çocuğun mutluluğu olabilirdi. Bir babanın, çocuğunun ölüm tehlikesinden korkup ona saz vermesi çocuğun mutluluğunu kırabilirdi. Çocuk bir bisiklet için babasına küsebilir, verilen o sazdan nefret edebilirdi. Ama çocuk sevgiyi veren şeyin ne olduğu değil nasıl mutlu ettiğine odaklandı. Belki ileride çok iyi bisiklet süren biri olamadı ama çok iyi saz çalan biri oldu.
Reklam
Peki sizin unutamadığınız anın kokusu nedir?1000Kitap Aktif Okurlar
Hayatımda bir çok anın kokusu burnumdadır. Bazen bu kokular güzel şeyleri bazen de kötü şeyleri anımsatır. Ama ânın kokusunu bilmek ayrı bir haz uyandırır. Bir anını hatırlerken rüzgar eser ve sana o andan karelerle birlikte tatlı bir kokuyuda birlikte getirir. Tıpkı, o gözümüzün önünden geçen film şeridi gibi. Ama bu ondan daha gerçekçidir. Daha canlı. Daha hisli...
7 yıl önce Tekirdağ'da üniversite hayatımın ilk yılıydı. Oturduğum binadan bir arkadaş edinmiştim. İsmi Simge ve Beden Eğitimi Öğretmenliği okuyordu. Okuldan arta kalan zamanlarında jimnastik antrenörlüğü yapıyordu. İleride çok başarılı bir öğretmen olacağını biliyordum, oldu da. Bense Sosyal Hizmetler Bölümü okuyordum. Ama yaşıtlarıma göre çok meraklı, ilgili bir öğrenciydim. Kesinlikle özel çocuklarla çalışan bir iş kadını olacaktım ve herkese farkındalık yaratacaktım. Bir gün Simge bana İnci'yi anlatmıştı. Bir öğrencim var esneme hareketleri yaparken çok zorlanıyor ve ağlıyor içim acıyor onu zorlamak istemiyorum. Neden dediğimde İnci Down sendromlu ve annesinin ilgisi sayesinde güzel yerlere geleceğini, nasıl zorluklar yaşayacağını, biz incinin annesi olsaydık ne yapardık gibi uzun uzun sohbet etmiştik. Çok merak etmiştim. Annesiyle ve İnci ile tanışmak istiyordum. Çünkü bende ileride bu mesleği yapacağım zaman acaba ben iyi bir eğitici olabilir miydim düşünceleri altında boğuluyordum. Bir gün Simge'nin çalıştığı yere gittim ama benim çocuklarla iletişim kurmam yasaktı ve o gün İnci oradaydı ve onu bahçeye velilerin çocuklarını izlemesi için kurulmuş TV ekranında izledim. Çok güzel kahkahalar atıyordu. Başarılı bir çocuktu çünkü annesi onun kanatları gibiydi. İçimden dualar etmeye başladım lütfen annesi gelsin ve onlarla sohbet edeyim diye. Fakat bu hiç mümkün olmadı. İnci hastalandığı için derslere gelemiyordu. zaten sonrada covid-19 başladı. Süreyya annenin kızı için bir kitap yazdığını biliyordum. Fakat o zamanlar param olmadığı için alamamıştım. Ama sosyal mecralardan takip ediyordum. 2024 yılında Ankara'da bir kitap fuarına girdim. Amacım sadece vakit geçirmek, dolanmaktı. Karşıma bu kitap çıktı. Üzerinden tam 7 yıl geçmişti. Sanki bu bir işaretti. Bu sefer
Keşke cinsiyetin bir üstünlüğü olmasada insanlar birbirlerine hep daha yukarıdan daha yukarıdan bakmasa. Öğrendiklerimizi, yeteneklerimizi, bilgimizi paylaşabilsek ve birlikte konuşarak, tartışarak ilerleyebilsek. Saygımız olsa, tahammülümüz olsa belki de daha yaşanır bir dünyamız olurdu. Bizler bir başka insanın başarısını çekemeyen, tebrik edemeyen, gurur duyamayan, sevinemeyen bencil yaratıklarız. Hayvan değiliz çünkü onlar bile bir noktada paylaşmayı biliyor. Bizler bunu beceremiyoruz.
Onu tanımak çok güzel bir gurur. İnsanların kötülemek için söylediği şeyleri bile içerisinde barındırıyor. Çünkü bir şeyi söyleme tarzının çok önemli olduğunu düşünüyorum. Birine " ayyaş" demekle "alkol çok içerdi ve bu düşüncelerine davranışlarına yansımazdı, sadece çok düşünmesini belki biraz engellemek için çok içerdi" demek farklı şeyler. Tanımak ve tek taraflı yazılar dışında yabancı birinin gözünden de görmek gerektiğini düşünüyorum.
Reklam