ne serüvenlerden geçecek bu dünya kim bilir? pusuda ne acılar bekliyor daha mutluluk düşündeki insanları! 'herhal ilerdedir yaşanacak günlerin en güzelleri.' büyük nazım'ın özlem dolu dizesini yinelemek hiç değişmeyecek yazgımız mıdır yoksa?
bana bir şey olmuştu o gün. beni çocukluğun tatlı, uysal, tülsü dünyasından palas pandıras çekip çıkaran bir şey. sadece çok güzel şeylerin insanın içinde uyandıracağı bir kederle ilk o gün tanışmıştım. geceleri yüzümü yastığa gömüp ağlarken sevinçten mi, yoksa hüzünden mi ağladığımı bilemediğin bir kendini bilmezdik gelmişti üzerime. dizginlerini tutmakta zorlandığım yabani at gibi bir şeydim artık. bıraksalar dünyayı koşacak haldeydim. aşık olmuştum.