Uzanmış yatağında, ayaklarını sallayarak Das Kapital (konu hakkındaki ilk eline aldığı kitap :) ) okuyor.Sanırsın aşk kitabı okuyor. Tabi okumadan önce yorumlara bir bakıyor. Zor kitap, anlaması zor bilmem ne de bilmem ne. Okumasam mı acaba diyor önce de sonra zor olması daha iyi değil mi ki diyor? Demek ki kitap bir şeyler öğretiyor diye düşünüyor. Hem kafasını zorlamış olur. Uyuşuk kafası açılır belki. Hem zaten bu en ana kitaplardan değil miymiş bu konu hakkındaki? İslamı kafasında şekillendirirken Kur'an okumamış mıydı? E bu da öyle bir şey olur belki... He he aynen, öyle olur! Zaten bu kişi de önemli bir figür diyip başlıyor okumaya. Beş sayfa, on sayfa, on beş sayfa, yirmi sayfa, yirmi beş sayfa... Otuzu gördü mü emin değilim. Pes ediş kendini belli ediyor. Bırakıp başka diyarlara uçuyor. Sonra zamanlar geçiyor ve bu defa bakıyor ki alfabesi varmış bu konunun, yordam sağ olsun. Onu okuyor. Evet bazen alfabeler vardır. Bazı alfabeler vardır. Bizim ihtiyaç duyduğumuz gerekleri bize ihtiyaç duyduğumuz şekilde anlatan alfabeler vardır. Onlardan yana gidelim önce. Önce onlardan yana gidelim ki, başka alfabeler de katabilelim bünyemize. Bu alfabe işi de sıvı bir iştir. Dönüşür. Dönüştürülür. Sadece yordam noktasından bakılmaz işe. Alfabeler önemli. İnsan misal olarak kendi ruhunun alfabesini bir miktarca çözemeden nasıl dünyayı, çevresini, kişileri, güzellikleri anlayabilir ki? Kendi alfabesini hissetmeyen kişi katamaz ki kendine öteki şeyleri. Düşünür ama yapmaz. Çünkü alfabesini hissetmiyordur ki. O yüzden insan ilk önce kendi azını bulacak. Bu ne mi demek? Yine ve yeniden Hakan Günday...
''AZ…Küçük bir kelime, büyük bir roman. Diyebilirsin ki, bir insanı, fotoğraflarından ve hakkındaki haberlerden ne kadar tanıyabilirsin? Haklısın. Belki de çok az... O zaman
Eski pp'mi arıyoruz her 💩 u buluyonuz yardım edinnnn
İnfo:
resimdeki poz
Salyangoz snrm
Peluş
Kahve tonları
Kitap okuyor
Gözlüklü
Üzgün bakıyor
Kitaptaki alfabe korece snrm
Pinterestten almıştım
Elimizde olan şeyleri
çok seyrek düşünürüz.
Eksik olanları ise daima... 
Arthur Schopenhauer
Arthur Schopenhauer
"Bazen, yalnızca akışa kapılmak gerekebilir. Birinin yıldızları altında uyumak gerekebilir."
|§|
Ve işte, bir şey daha var. Tüm yaşamayı bilenler, kendilerine dünyalar kuruyor, ve yaşamayı bilen ötekilerin de o dünyada yaşamasını istiyor. Kendi dünyası kalabalık olsun istiyor.
Hâlbuki aradığı herkes kendi dünyasını kurmuş, her kalabalık olmak isteyen kendi sonsuzluğunda kayboluyor.
Belki de tek yapmamız gereken, yaşamayı bilerek dünyasını yeşertmiş birinin topraklarına adım atmak, onun gökyüzünde nefes almayı denemektir? Belki de onun gökyüzünü soluyunca, onun gün ışığında çiçek açınca onun herkesi olup bütün yalnızlıklarını sileceğizdir?
İşte, belli etmese de bu da bir bencilliktir. Bu devirde herkes kendi yeni bir şeyler üretip anlatmadan da anlaşılmasını beklemektedir.
Her okuma öğrenen kendine yeni alfabe kurmuş bu dünyada, kimsenin bir diğerini anlamadığı alfabeyle nasıl muhabbet edilsin?
kadının zayıf ve günahkar olduğunu savunmasına karşın kiliseye karşı gelip kadınlara özel manastır kurmayı başaran, erkek din adamlarının kilise işlerini ciddiye almadığına dair vaaz veren, yaşadığı mistik deneyimleri erkek din görevlileri tarafından önemsenmeyen rahibe, yazar, besteci, alfabe mucidi, filozof, hezârfen bingenli hildegard...
...ölüm dört harf,
ama tüm alfabe şah damarıma yakın bu akşam.
bedenim acıyor,
ruhum başucunda refakatçi.
ciğerlerim nefes nefese;
sigara içmek süründüren bir intihar.
haritası yok gibi geleceğin,
gidenler götürmüş hep ne varsa.
üç maymunu oynuyor beş duyum,
içimde ki aslanı da atmışlar kafese.
doğrulamıyorum doğrularımla;
binlerce yalan tutmuş zincirlerimden.
titriyorum it gibi kuytu köşem de,
bir bardak çay'la ısıtmaya çalışıyorum kendimi, her şeyi..
az'la yetinmeye çalışıyorum,
fazlasını istiyorlar hep benden.
bende öncesi nihavend,
benden sonrası hicaz.
kaçamıyorum yalnızlıktan,
tasalarım derin, tebessüm kısa.
kısasta hayat varsa şayet;
beni önce kendimle barıştırın,
sonra benimle gömün.