Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırım.
Sevgi ve arkadaşlık tamamen kişisel, bencil değerlerdir: Sevgi, kişinin kendine duyduğu saygının bir diğer kişi üzerinden ifade edilmesidir, kendi değerlerinin bir başka kişideki dışavurumudur.
Sevmek değer vermektir. Sadece akılcı ve bencil, kendine saygısı olan bir kişi sevebilir çünkü o sağlam, tutarlı, tavizsiz, ihanet edilmemiş değerlere sahip olan tek kişidir. Kendisini değer vermeyen bir kişi hiçbir şeye veya hiç kimseye değer veremez.
Duygular idrak araçları değildir; kaprislerin (kişinin kaynağını, tabiatını ve anlamını bilmediği arzuların) rehberliğinde olmak, kişinin kendini, bilinmeyen şeytanlar tarafından yönlendirilen, kafasını görmeyi reddettiği realitenin duvarlarına vuran kör bir robot haline getirmesi anlamına gelir.