Birçok insan sırf aptal gibi görünmek istemediği için, zaman onu öldürene dek onun zamanı öldürmesi gerektiğine inanan bir bedene mahkum olduğu önermesini kabulleniyor. Ama öyle değiller. Aceleye gerek yok. Öldüğün zaman bir ruh olduğunu kanıtlayacaksın.
"Berlin'de yalnızsınız değil mi?'' dedi.
- 'Ne gibi?''
"Yani... Yalnız işte... Kimsesiz... Ruhen yalnız... Nasıl söyleyeyim... Öyle bir haliniz var ki...''
- 'Anlıyorum, anlıyorum... Tamamen yalnızım... Ama Berlin'de değil... Bütün dünyada yalnızım... Küçüklüğümden beri...'
Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.