Etrafta hasta tiplerin olduğu fikrine alıştım ve bu dünyanın ne kadar boktan bir yer olduğu fikrine de alıştım.
Reklam
Körlüğe alıştım,
Peki ya yalnızlık,
Ona da ister istemez alışacağım,
Kapı Eşiği
Denizin kederini anlatacak dili yok,
dedim ve devrildim,
böyle sürdü uzun yıllarım
düştüm,sustum,içimden geçirdim,
evi oldum sol yanından yaralı bir salyangozun
ve komşusu ağlayan bir ağacın.
Yeryüzü, ah yeryüzü diyerek
gürültüsüne de alıştım
kapladığım yerin.
Bana verdiğin bu yarı-saydam gövdeden
sisin altında uğuldayan ve ipuçlarını bir türlü
çözemediğim üç-eksik-uzun vakti geçirdim.
Sadece bir baş dönmesi kaldı şimdi
ömrümden, o acı suyu biriktirdiğim.
Ağaç anlatabilir kendini yağmura,
hiç değilse fısıldayabilir-bunu biliyorum.
Kuş nasıl tarif edecek; konsa yeryüzünde av,
uçsa bir ömür boynunda vebal.
Ve kimim ben, düşe kalka dolaşan
yorgun ruh, dolaşık gönül, som gurur?
Ve kim, beni omzumdan öpüp o siyah
yolculuğa çağırır?
Yavaş yavaş çok konuşmaya alıştım. Hatta yıllar sonra, konuşmanın sessizlikten daha iyi bir sığınak olduğunu öğrendim.
“Benim için giden bir kere gidiyordu ve artık ömür billah dönmüyordu. Bunu kabullendim, buna alıştım ve bununla yaşadım.”
Reklam
Reklam