İnsan şimdi kurtulmuş olduğu şeye batmış olana bakar ve ölümün bile idraksizlikten olduğunu anlar. İdrak kurtuluştur, unutmamak kurtuluştur. Hayatta unutmamaktan bakmalı ve idrakten içeri girmeli, tek kapısından girmeli.
Hani insan kendine, ailesine en uzak yaşayışa imrenir, onun için her şeyi yapar, kendine en uzak insana meyleder, her kılığa girer ama olmaz. Olmayışına dair binbir anı ile eski yaşantısına döner. Eski yaşantının sakinleri bunu burnu sürtülme, işin aslını sezme, nihayet yola gelme, kan kan çekmesi vs. Her tür yanlış anlama ile adlandırır, tanımlar.