Kesin olan gerçek şudur: Ekrandaki veya sahnedeki karakterlerle özdeşlik kurmasak onların acılarını umursamayız. İzlediklerimizin, üstümüzde olumlu veya olumsuz bir etkisi olmaz.
Aristotel tiyatrosunda bu tekniğe "katarsis" denir. XX yüzyıl tiyatrosunda işler değişir, seyirci duygusal acı yaşatmaktansa akıllı düşünmeye yönlendirilir. Bu da Brecht tiyatrosunda kullanılan "yabancılaştırma" tekniğidir.