Ey özündən bixəbər qafil, oyan!
Həqqə gəl ki, həq deyil, batil oyan!
Olma fani aləmə mail, oyan!
Mərifətdən nəsnə qıl hasil, oyan!
İ. Nəsimi
Aləm hamısı xidmətindədir, ey Adəm övladı!Allah bir çiçəyi sadəcə sənin görüb və Ona təvəkkül etməyin üçün yaratdı. Kainatdakı o tək çiçək sadəcə sənin üçündür. Bu, həqiqətən də mükəmməldir! İndi isə bizi əhatə edən bütün maddi aləmi düşün: mavi səmanı, yaşıl örpəyə bürünmüş təbiəti, dalğalanan dənizləri, əzəmətli dağları və o dağlardan çağlayaraq axan şəlalələri...Bütün bunlar sənin üçündür. Sadəcə sənin! Bu səbəbdən qəlbini yoran hər nə varsa, bu cümlələri xatırla və Onu an. O, hər an səninlədir, səni görür və eşidir. Sən kiçik şeylər üçün yaradılmadın, sən bütün yaradılışdan üstünsən. Bir düşün, hər gün günəş sənin üçün doğur, gecə sənin üçün gəlir. Maddi cəhətdən bizdən qat-qat böyük olan günəş və ay hər gün sənə xidmət edir. Sənin üçün yağış yağır, fəsillər dəyişir, yer fırlanır və sənə adi görünən milyonlarla möcüzə baş verir.İndi bir daha düşün, səncə, sən dəyərsizsən? Hələ də Allahın səni unutduğunu düşünürsən? Xeyr, sən çox dəyərlisən! Elə dəyərlisən ki, Allah hüzün atəşi və çətinliklərlə ruhunu yoğurur, onu layiq olduğu ali məqama yüksəldir.
Axı biz çox vaxt unuduruq: həkimin sağlamlığımız üçün yazdığı acı dərmanları, vurduğu ağır iynələri. Öncə çox ağrıdır, hətta insanı bezdirir. Lakin sonra bədənimiz təsəvvür belə edə bilmədiyimiz bir rahatlığa qovuşur.
Reklam
“Dərdin səndəndir, amma sən fərqində deyilsən. Dərman qəlbindədir, amma sən görmürsən. Sən özünü kiçik bir cisim hesab edirsən? Halbuki, ən böyük aləm sənin daxilində gizlənmişdir”
Vâhidin üç alfabeyle yazılmış (Arap, Kiril, Latin) şiir kitaplarını okudum. Herhalde bütün şiirlerini okumuşumdur, hepsi de uzun uzundu. Kitapların bir kısmını okuduktan sonra aklımda birçok konuda şüpheler vardı. Şeyhlere, hocalara, mollalara lâf ettiği şiirlerini gördüğümde müslümanlığından şüphe etmiştim, şimdi anladım ki müslüman değilmiş, bunu açıkça da dile getirmiş:
Зaһид чaлышыр йыxмaғa мeйxaнә бинaсын,
Мәсҹид гaлaҹaг, әксинә, вирaнә, тәләсмә.
Bәdriyә
Qismәt et, yarәb, mәnә daim meyü meyxanәni,
Xali etmә mәclisimdәn sağәrü peymanәni.
Мәсҹид әһли нә билир мусиги зөвгүн, Вaһид!
Чүнки ҹaһилдиләр олдугҹa, ҹәһaләтләри вaр.
Kafirəm, versəm əgər meyxanə küncün məscidə,
Eybi yoxdur, qoy desinlər küfri-aləm adimə.
Müslüman olmadığı komünist olmasından belliydi aslında ama ben hüsnüzan ettim. Tam tahsilli olmaması şiirlerine menfî bir özellik katmış, şiirlerinde çok fazla kelime, sıfat ve tamlama tekrârı var. Yine de hakkını yemeyeyim, kelime haznesi medreseyi yarıda bırakmış bir insana göre fenâ değil. Şiirlerinin ekseriyetini beğenmedim, basit şiirlerdi. Tabiî içlerinde çok güzel şiirler de var. İdeolojisini şiirine yansıtmasa çok daha iyi bir şâir olurdu. Azerbaycanda bilinen bir şâir fakat Türkiyede pek tanınmıyor, onun hakkında burdaki çalışma ve araştırmalar da epey geç başlamış. Her şeye rağmen Türktür, bu yüzden Türk edebiyâtına dâhildir. Nâzım Hikmetin Türk versiyonu diyebiliriz, gerçi bu da haksızlık olur, Nâzımdan birkaç gömlek üstün, bir kere yazdıkları hakîkî şiir, mânâsız, vezinsiz, bomboş lakırdılar değil. Biyografisini de okudum, bir de -Arap harfli- hâtıralarına dâir bir kitap vardı, fazla detaya girmek istemediğim için onu tam okumadan kapattım, birkaç sayfasını okudum, şiirlerinin yazılma sebepleri, hikâyeleri falan vardı. Şehriyârın onu tanıyıp
Könlün həsrət dəmləri...Duygu ve Düşünce
Cibimdə son iki manatım qalmışdı. Dərsə gəlib heç olmasa bir saat onu görməyimin əvəzində sabah işdən piyada qayıtmalı olacaqdım. Öz-özümə pıçıldadım: “Hər şeyin bir bədəli var. Gözəl hisslər yaşamaq istəyirsənsə, o bədəli ödəməlisən.” Və tərəddüdsüz dərsə getdim.
Şair demişkən, “ay üzü aydan işıqlım” məndən əvvəl gəlmişdi. Yenə gülümsəyirdi. Elə bir gülüş idi ki, adamın bütün yorğunluğunu əlindən alırdı. Amma bu dəfə də mənim tərəfə baxmırdı. Sanki baxsa, nəsə dəyişəcəkdi… Bütün aləm mənim ona olan sevgimi duyurdu, divarlar, pəncərələr, hətta səssiz skamyalar belə. O isə ya bunu anlamırdı, ya da anlamazlıqdan gəlirdi.
Dərs boyu müəllimin səsi uzaqdan gələn külək kimi idi. Mən isə öz aləmimdə idim: bir baxışın ehtimalında, təsadüfi bir anın ümidi ilə ona baxırdım. Elə bilirdim, birdən dönüb baxacaq və bütün bu səssiz etiraflar gözlərimdən onun qəlbinə axacaq.
Dərs bitəndə hamı tələsik qalxdı. O da ayağa durdu, çantasını yığdı. Bir anlıq yollarımız kəsişdi. Göz-gözə gəldik. Cəmi bir neçə saniyə. Amma mənim üçün bir ömür qədər uzun idi o an. Gülümsədi. Sadə, sakit, amma içimi dağıdan bir gülüşlə.
Bəlkə də hələ anlamırdı. Bəlkə də bu sevgi tələsməyi sevmirdi. Mən sabah piyada qayıdacaqdım, yorğun, amma könlü xoş. Çünki sevgi qarşılıq görməsə belə insanı yüngülləşdirən yeganə yükdür...
Nəriman Həsənzadə - Qadına məktubŞiir
Sizin qızınızla görüşürük biz,
Gedirik gah yolla, gah kənar izlə.
Bunu mən bilirəm, siz bilmirsiniz,
O gəlir sizin öz icazənizlə.
Tələbə yoldaşı, rəfiqəsi var,
İşi də çox olur, bəzən dərsi də
Mənəm qızınızın, necə deyərlər
"Tələbə yoldaşı", "rəfiqəsi" də
Mən başa düşürəm siz anasınız
Ürəyə sığışmır adi həyəcan
O, evə dönüncə nigaransınız
Evdə olanda da mənəm nigaran.
Bir ömür mənzili uzun, ya qısa...
Məhəbbət, doğmalıq - hansı qədimdir?
O sizin adicə qızınızdısa,
O mənim yeganə səadətimdir.
Siz də heyransınız, mən də bir qıza
Kimin qapısından o girməlidir?
Dünya elədir ki, biri tapırsa,
Biri... təbii ki, itirməlidir.
Duruluq rəmzidir sizin qızınız
Gözündən oxunur qəlbi, istəyi
Sizin bu sevdada uduzmağınız
Sizin borcunuzdur, mənim qismətim.
Reklam
Reklam