hayattan tamamen ümidimi kestiğim anlarda bile
şaşırmaktan alıkoyamadım kendimi
yavrusuna yiyecek götürmek için çırpınan serçeye
ya da her bozulduğunda yuvası
dehşetli bir tutkuyla aynı yere
çer çöp taşıyan güvercine
ne var dedim kendi kendime, ne var
ne var da tutunmaya çalışıyorsunuz bu kadar
bu rezil hayata?
Yastığıma yaslanıp soruyorum; "Bana ne yaptın?" Sesin titriyor; "Seni hiç incitmedim ki, kim uydurdu bu yalanı." Beni hiç incitmedin oğlum, sadece canımı taşıyan bardağı devirdin.
Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?